รถคันนั้นเป็นรถเช่า เฉินเย่ในตอนนี้ยังไม่มีปัญญาซื้อรถ และเจียงเจี่ยวก็เป็นคนที่ต้องใช้เงิน เขาซื้อหุ้นไว้ได้กำไรมาไม่น้อย แต่เงินทั้งหมดนั้นคือทุนตั้งต้นสำหรับทำธุรกิจของเขา
เจียวเจียวของเขาอยากได้บ้านหลังใหญ่
ร้อยกว่าตารางเมตรยังไม่พอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบ้านในย่านเศรษฐีนั้นเลย เฉินเย่คิดในใจอย่างเงียบ ๆ เขารู้ดี ว่าหากราคาไม่ถึงเก้าหลัก คงไม่มีทางได้มา
เก้าหลักสำหรับเขาในตอนนี้ ยังห่างไกลเกินไปมาก ๆ
มีแค่บ้านยังไม่พอ เจียงเจี่ยวชอบชุดเดรสและเสื้อผ้าสวย ๆ ความรู้สึกใหม่ของเธอมามันไวและหายไปก็ไว แม้จะเป็นชุดที่ชอบมากแค่ไหน พอใส่ไปสองสามครั้งก็หมดความสนใจ
กระเป๋ารองเท้า และสร้อยคอที่ชอบก็เช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเจี่ยวยังชอบเครื่องประดับมีค่ามาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เฉินเย่ในตอนนี้ให้ไม่ได้
เจียงเจี่ยวนั่งอยู่บนที่นั่ง ถือชานมที่เฉินเย่ซื้อให้เธอ
นิ้วเรียวสวยของเธอราวกับงานศิลปะ เล็บสีชมพูอ่อนแปะเพชรสวยงาม แต่ตอนนี้ความคิดของเจียงเจี่ยวไปอยู่ที่อื่นแล้ว ต่อให้เธอจะเลวร้ายแค่ไหน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอทำเรื่องฆ่าคนแบบนี้
ระหว่างที่รถแล่นมาถึงครึ่งทาง เจียงเจี่ยวถึงกับเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว
การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องเล็ก ถ้าถูกจับได้ ชีวิตที่เหลือของเธอก็พังพินาศ
แต่ในขณะนั้นเอง ข้อความปริศนานั้นก็ส่งมาอีกครั้ง: "คุณเจียง เราตามอยู่ข้างหลังคุณตลอด จำไว้ว่าทำเรื่องให้เรียบร้อย เงินถึงจะโอนเข้าบัญชีคุณ"