เฉิงจืออัง: “พวกเธอก็มาดูแข่งบาสเหมือนกันเหรอ? ทำไมรีบกลับกันซะล่ะ?”
เขาพูดพลาง แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่เจียงเจี่ยว
ฟู่อวี่ไป๋เดินเข้ามาเช่นกัน เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว
สีหน้าของเขาเย็นชา
เจียงเจี่ยวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เธอรีบคว้าแขนของสวี่จื้อเซี่ยที่อยู่ข้างๆ ไว้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
สวี่จื้อเซี่ยมองนางแวบหนึ่ง มุมปากเผยอขึ้นยิ้มน้อย แล้วหันไปพยักหน้าให้เฉิงจืออังพูดว่า: “แต่ตอนนี้พวกเรายังมีธุระ ต้องไปก่อนนะ”
จากนั้นนางก็หันไปทางฟู่อวี่ไป๋ พยักหน้าให้อย่างสุภาพ
ทุกคนอยู่ในวงการเดียวกัน มากน้อยแค่ไหนก็พอรู้จักกันบ้าง
เฉิงจืออังรู้สึกแปลกใจ สวี่จื้อเซี่ยไม่ใช่กำลังคบกับอวี่ไป๋ออนไลน์อยู่หรือ? ทำไมท่าทางดูห่างเหินและเกรงใจอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยกันเลยสักนิด
แม้แต่อวี่ไป๋เอง คนก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมเอ่ยปากสักคำ
เฉิงจืออังไม่เข้าใจว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน เขามองไปที่เจียงเจี่ยว พูดด้วยสีหน้าหงอยเล็กน้อย: “งั้นก็...ได้”
ก็ในขณะนั้นเอง
เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น: “นี่... หนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยฟู่ คุณกำลังคบกับสวี่จื้อเซี่ยอยู่หรือเปล่าครับ?”
ผู้ที่พูดคือนักบาสของฝั่งตรงข้าม เขามองคนทั้งสองที่เป็นคู่กรณี แล้วยิ้มออกมาอย่างแหย่
มีเพียงเจียงเจี่ยวที่อยากจะปิดปากคนผู้นั้นให้รู้แล้วรู้รอด