เจียงเจี่ยวเอ่ยถามขึ้น "อีกสองวันที่โรงเรียนจะมีแข่งบาส นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม"
สวี่จื้อเซี่ยมองนาง ยิ้มน้อย ๆ "แค่เราสองคนเท่านั้นหรือ"
เจียงเจี่ยวรู้สึกผิดอยู่บ้าง ถึงอย่างไรสวี่จื้อเซี่ยก็ยังไม่รู้ว่าตนแอบใช้ตัวตนของนางไปคบหากับฟู่อวี่ไป๋ทางเน็ต อีกอย่างนางก็แอบกังวลว่าถึงเวลาจริงจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นหรือไม่
นางพยักหน้า "...มีแค่เราสองคนจริง ๆ"
สวี่จื้อเซี่ยถามอย่าง curious "เจียวเจียว เมื่อไหร่เจ้าถึงเริ่มสนใจแข่งบาสเกตบอลล่ะ"
"นอกจากนี้ยังจะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ" น้ำเสียงประชดประชันของอู้หมิงจูลอยมา "ใครจะไม่รู้ว่าอีกสองวันฟู่อวี่ไป๋มีแข่งบาส เจียงเจี่ยว ฉันว่าเจ้าก็คงจะไปดูฟู่อวี่ไป๋ใช่ไหมล่ะ"
"คิดจะพาสือจื้อเซี่ยไปด้วย เล็งให้ฟู่อวี่ไป๋ได้มองเจ้าเพิ่มอีกสักสองสามตา สือจื้อเซี่ย เจ้าก็ควรจะคิดให้เยอะ ๆ หน่อยเถอะ"
สวี่จื้อเซี่ยหันมามองนาง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแล้ว
"หมิงจู คำพูดเจ้านั้นช่างน่าเกลียดนัก ข้าไม่ต้องการให้หอพักพวกเรามีเรื่องทะเลาะวิวาทกันโดยไม่จำเป็น"
สีหน้าอู้หมิงจูอึดอัดมาก นางไม่เข้าใจว่าทำไมสวี่จื้อเซี่ยถึงได้เข้าข้างเจียงเจี่ยวทุกครั้ง เจียงเจี่ยวมันลงยาเสน่ห์อะไรให้แก่นางกันแน่?
นางหัวเราะเย็นชาหนึ่งที
สวี่จื้อเซี่ยมองไม่ออก แต่นางยังจะมองไม่ออกอีกหรือ?
เจียงเจี่ยวไม่แน่ว่าคิดจะใช้สวี่จื้อเซี่ยเป็นบันได แล้วไปยั่วฟู่อวี่ไป๋ก็เป็นได้ ไม่ดูตัวเองเลยว่าตนเป็นอะไร
จะหุ่นก็ไม่มีหุ่น จะหน้าตาก็ไม่มีหน้าตา ฟู่อวี่ไป๋ต่อให้ตาบอดจริง ๆ ก็ไม่มีทางมามองเจียงเจี่ยวหรอก