ขาของเจียงเจี่ยวมีเนื้อนิดหน่อยก็จริง แต่สัดส่วนร่างกายของนางดีมาก พอดีกำลังงดงาม นางเป็นคนหน้าอกอวบอิ่มเอวบาง ผมยาวสีดำสยายลงมาถึงเอว ใบหน้านั้นให้ความรู้สึกสดชื่นราวกับหยดน้ำค้าง
แถมยังมีความบริสุทธิ์ที่ยั่วยวนใจปนอยู่
แต่ท่วงท่าของนางกลับ...ช่วยกลบความรู้สึกที่อาจดูโลกีย์เมื่อครู่ไปได้หมด
ทำให้คนจ้องมองแล้วละสายตาไม่ได้
รอยยิ้มบนใบหน้าสวีจื้อเซี่ยหายไปจนสิ้น นางเหลือบมองอู้หมิงจู เปลี่ยนจากน้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลเป็นแข็งกร้าว "อูหมิงจู เจียวเจียวไม่ได้อ้วน ร่างของนางงดงามมาก"
"ข้าเข้าใจว่าเจ้าเพราะอิจฉา ถึงได้พูดจาเช่นนี้กับเจียวเจียว แต่คำพูดตรงไปตรงมาไม่ใช่ข้ออ้างที่จะมาพูดจาไม่ดีกับผู้อื่น มันคือการไม่มีเหตุผล"
อู้หมิงจูชะงักไป คงไม่คิดว่าสวีจื้อเซี่ยจะพูดจาไม่เข้าหูนางเป็นครั้งแรก สีหน้าของนางเริ่มซีดลงเล็กน้อย แล้วรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปทันที
...
เจี่ยงจื้อเซี่ยจับบนมือของนางแล้วพูดปลอบใจ "ในตอนนี้เจ้าดูดีมาก อย่าได้ทัดทานหรือหวาดกลัว"
"...ข้ารู้ว่าเจ้าอาจมีปมในใจจากอดีต แต่ความจริงแล้วความผิดนั้นอยู่ที่สายตาที่มองผู้อื่นด้วยอคติ ไม่ใช่ตัวเจ้า"
สุยจือเซี่ยเองก็ไม่ได้ขัดขวางแต่เชื่อตามที่นางพูด เพราะหากเป็นนางเองก็คงหวั่นใจเช่นเดียวกัน
นางรู้สึกลึกๆ ว่าสิ่งที่ทำให้ตนเทียบกับสู่จือเซี่ยไม่ได้ก็คือ การที่นางมีทั้งความอ่อนโยน ความกล้าหาญ และความแกร่งกล้า น่ากด้วยความไม่เกรงกลัวสิ่งใด