เจิ้งจิ่งเหวินโทรมาหาทันที ราวกับว่าเฝ้าอยู่หน้าโทรศัพท์ตลอดเวลา
เจียงเจี่ยวรับสาย
เสียงของเจิ้งจิ่งเหวินแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้น: "เจียวเจียว ตอนนี้เจ้าอยู่ที่เฉินเย่เหรอ? พวกเจ้ากลับดีกันแล้วหรือยัง?"
เจียงเจี่ยวไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เฉินเย่ที่อยู่ข้าง ๆ หลุบตาลงจ้องมองนาง ราวกับสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายกำลังเฝ้าดูภรรยาคุยโทรศัพท์กับชายอื่น หากมีอะไรผิดปกติเพียงเล็กน้อย เขาก็จะตัดสัญญาณให้หมด
เจิ้งจิ่งเหวินหัวเราะเยาะตัวเอง: "ข้าบอกว่าไม่ถือสา เจ้าเชื่อไหม?"
เจียงเจี่ยวสงสัย: "คุณชายเจิ้งไม่ถือสาเรื่องอะไร?"
"ข้าไม่ถือสาที่เจ้า...หลอกข้าว่าไม่เคยมีความรัก..." เจิ้งจิ่งเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง: "ไม่ถือสาที่เจ้าเข้าหาข้าเพราะฐานะของข้าอีก..."
เจียงเจี่ยวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เฉินเย่ก็ว่าไปอย่าง มาคนนี้อีกคนหนึ่งอย่างเจิ้งจิ่งเหวินเป็นเรื่องอะไรกัน? ผู้ชายเป็นแบบนี้กันหมดหรือไง? ยิ่งไม่ได้ยิ่งอยากได้
มีเฉินเย่คนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว
ภารกิจของเจียงเจี่ยวสำเร็จแล้ว ธรรมชาติจึงไม่จำเป็นต้องปั่นหัวเจิ้งจิ่งเหวินอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเย่ปรนนิบัตินาง...ก็ทำให้รู้สึกสบายใจไม่น้อย...
นางยังไม่คิดจะเปลี่ยนคน
เจิ้งจิ่งเหวินเป็นคนบริสุทธิ์ ไม่จำเป็นต้องดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง
น้ำเสียงของเจียงเจี่ยวตรงไปตรงมามาก: "คุณชายเจิ้ง ท่านยังลืมข้าเถอะ"