“แม่หนู” อู๋หลี่เรียกชื่อนี้ขึ้นมา
เจ้าฉินชำเลืองมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูลง: “อู๋ชิงซาน อย่ามาหาฉันอีกเลย เมื่อแยกกันไปแล้ว ก็ควรตัดขาดจากกันไม่พบหน้ากันอีก”
“อย่าทำให้ข้าเกลียดท่านเลย ได้โปรดเถอะ”
อู๋ชิงซานอุ้มอู๋หลี่กลับไป
อู๋หลี่กับตาสีแดงก่ำ มองขึ้นไปบนบ่ากับบิดา: “แม่ ท่านเกลียดหนูหรือไม่เจ้าคะ”
อู๋ชิงซานลูบศีรษะเขาไปมา: “นางจีไม่ได้เกลียดเจ้า แต่เกลียดบิดาต่างหาก”
ต่อมาอู๋ชิงซานก็ได้พาอู๋หลี่ไปตระเวณอู๋ฉินอีกครั้ง แต่ครานี้ไม่ได้ออกหน้าไปหา แค่ยืนมองดูอย่างไกล ๆ เท่านั้น
แล้วอู๋หลี่ก็หายไป
เมื่ออู๋ชิงซานพบเขาได้ เขาอยู่กับเด็กหญิงเล็ก ๆ คนหนึ่ง
ตอนที่เด็กหญิงเดินตามบิดามารดาไป อู๋หลี่ก็จ้องมองเงาร่างของพวกเขา
อู๋ชิงซานย่อตัวลง อุ้มเขาขึ้นมาอยู่ในอก: “เป็นอะไรไป หลี่น้อย”
อู๋หลี่หันมาด้วยดวงตาโตสีม่วงมองเขา: “หนูเห็นนางดูมีความสุขมากเลยนะเจ้าคะ”
แววตานั้นเจือไปด้วยความอิจฉาเล็กน้อย
อู๋ชิงซานเอามือปิดดวงตาของอีกฝ่ายไว้ แล้วกล่าวขึ้นเสียงเบา: “ขอโทษทีหลี่น้อย ตอนแรกข้าไม่ควรพาเจ้ามาหานาง”
ต่อมา อู๋ชิงซานก็จากมา
อู๋หลี่ถึงเพิ่งรู้ทีหลังว่าบิดาเหตุใดจึงพาพนานี้แอบมาดูเจ้าจินกว่านั้น เพราะอู๋ชิงซานรู้แล้วว่าตนเองมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอีกนาน
จึงอยากมองหน้าก่อนลมหายใจสุดท้ายสักครั้ง