อันที่จริงเจียงเจี่ยวไม่ได้เกลียดมารดาของอู๋หลี่
นางรู้สึกว่าจ้าวฉินถูกหลอกลวง แล้วเลือกที่จะจากไป ก็ไม่ถือเป็นความผิดร้ายแรงอะไร
แต่นางกลับสัมผัสได้ถึงความถือดีของจ้าวฉิน
และเจียงเจี่ยวเป็นคนที่ปกป้องคนใกล้ตัว อู๋หลี่เป็นคนรักของนาง นางจะรู้สึกห่วงเขาเสียยิ่งกว่าสิ่งใด
นางจึงพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ออกไปว่า "คุณน้า ข้าไม่ใช่น้า ข้ารู้ดีว่าข้ารู้สึกกับอู๋หลี่อย่างไร และตอนที่อยู่ที่หุบเขา ก็เป็นข้าเองที่ออกไปตามจีบเขาก่อน"
เจียงเจี่ยวมองไปที่ดวงตาของจ้าวฉิน "ถึงแม้น้าจะเป็นมารดาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้เติบโตมาอยู่ข้าง ๆ น้า"
ความหมายโดยนัยก็คือ อู๋หลี่เป็นคนแบบไหน ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายมาบอกนาง
จ้าวฉินฟังคำพูดนี้จบ ก็ไม่ได้โกรธเคือง
นางเป็นคนที่มีเหตุผลอย่างมาก "เช่นนั้นเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าก่อนที่เจ้าจะตามจีบเขา เขาไม่เคยปล่อยแมลงพิษใส่เจ้ามาก่อน"
เจียงเจี่ยวถอยหลังไปสองก้าว "เพราะอู๋หลี่เป็นคนรักของข้า หากข้าไม่เชื่อเขา แล้วจะให้ไปเชื่อคนแปลกหน้ากระนั้นหรือ"
จ้าวฉินไม่ได้พูดอะไร นางเพียงใช้สายตาคมกริบจ้องมองเจียงเจี่ยวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นนามบัตรให้หนึ่งใบ "หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ก็สามารถติดต่อข้าได้"
จากนั้นก็จากไป
เจียงเจี่ยวมองนามบัตรในมือ
นางไม่ได้เก็บไว้
แต่กลับโยนนามบัตรใบนั้นทิ้งลงถังขยะ
เพราะนางไม่คิดว่าวันหนึ่งตนจะได้ใช้สิ่งนี้