แต่เฉินเย่ตัวสูง แม้กล้ามเนื้อบนกายจะไม่มากเกินไป แต่ความต่างของรูปร่างระหว่างเขากับเจียงเจี่ยวนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
เจียงเจี่ยวสูงเพียงหนึ่งเมตรหกสิบเจ็ด
ส่วนเฉินเย่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ
เขาเพียงแค่อุ้มเจียงเจี่ยวไว้ในอ้อมกอดอย่างไม่ใส่ใจ
ข้อมือที่เห็นเส้นเลือดปูดนูนเล็กน้อยราวกับจะบีบเอวของเจียงเจี่ยวให้ขาดได้
ดังนั้นทุกครั้งที่จูบ เฉินเย่จะจูบนานห้าถึงหกนาที หรือสิบนาที
ต่อให้เจียงเจี่ยวทุบตีเขา เขาก็ไม่ถือสา คอยปลอบประโลม พร้อมกับเอ่ยปากให้ผลประโยชน์ด้วยเสียงแผ่วเบา
"ที่รัก จูบอีกทีเถอะ ครั้งที่แล้วเธอบอกชอบสร้อยเส้นนั้น ฉันจะซื้อให้"
เจียงเจี่ยวเป็นวายร้ายหญิงที่รักการอวดโอ่และเห็นแก่เงิน ดังนั้นนางจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ผลก็คือ เฉินเย่จะจูบจนริมฝีปากของนางบวมเล็กน้อย
………
เฉินเย่ค่อนข้างโด่งดังในไซต์ก่อสร้าง เขาอดทนทั้งกับงานหนักและงานเบา แถมยังทุ่มสุดตัวราวกับไม่กลัวตาย
เจอเรื่องอะไรก็ไม่เคยกลัว แม้จะพูดน้อย แต่ในวัยหนุ่มกลับแฝงไปด้วยความดุดัน
ดังนั้นในไซต์ก่อสร้าง ตอนแรกคนที่ไม่ยอมรับเขามีไม่น้อย แต่พอได้เห็นฝีมือของเขาแล้ว ทัศนคติก็เริ่มเปลี่ยนไป
โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ วัยรุ่นไม่กี่คน ยิ่งนับถือเขามากเป็นพิเศษ ถือเขาเป็นแบบอย่าง
เฉินเย่ไม่แยแสว่าคนอื่นจะคิดยังไง ทุกวันก็เอาแต่ก้มหน้าทำงาน
แต่ก็มีคนที่อิจฉาเขาอยู่ลับหลัง เช่นพ่อค้าคุมงานในไซต์ เพราะเฉินเย่เคยช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่ง จึงเริ่มชื่นชอบเฉินเย่เป็นอย่างมาก ทำให้บางคนอิจฉาตาร้อน
โดยเฉพาะตอนที่พ่อค้าคุมงานคิดจะแนะนำสาว ๆ ให้เฉินเย่รู้จัก ยิ่งทำให้คนพวกนั้นแค้นใจหนักขึ้น
สาว ๆ ที่พ่อค้าคุมงานแนะนำ ย่อมมีฐานะดีกว่าผู้หญิงที่พวกเขารู้จักกันเองแน่นอน
โดยเฉพาะเฉินเย่ที่หน้าตาหล่อเหลา แถมตัวสูงใหญ่
คนพวกนั้นยิ่งรู้สึกไม่สบายใจหนักขึ้นไปอีก
เฉินเย่ปฏิเสธการแนะนำของพ่อค้าคุมงาน: "พี่เจ้า ผมมีแฟนแล้ว"
ข่าวนี้ราวกับน้ำหยดลงในกระทะน้ำมันร้อน
โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ ที่มักจะเข้าหาเฉินเย่เป็นประจำ
"พี่เย่ มีพี่สะใภ้แล้วทำไมไม่เคยบอกพวกผมเลยล่ะ"
"ใช่สิ พี่สะใภ้หน้าตาเป็นยังไง ทำไมไม่พามาให้พวกเราเห็นหน่อยล่ะ"
"ไม่แปลกที่พี่เย่ทุ่มเทขนาดนี้ ที่แท้ก็เพื่อแฟนนี่เอง"
เฉินเย่พูดเสียงเรียบ: "ไม่มีแฟน ฉันก็ต้องเลี้ยงตัวเองเหมือนกัน"
หนุ่มที่ชื่อตงจื่อพูดยิ้ม ๆ: "งั้นพี่เย่ เมื่อไหร่พวกเราจะได้เจอพี่สะใภ้บ้างล่ะ!"
เฉินเย่ก้มหน้าลง สายตาจับจ้องพื้น เสียงเรียบ: "ไม่ต้องเจอ"
เขาหันหลังไปทำงานต่อ
เหลือไว้เพียงไม่กี่คนที่กระซิบกระซาบ: "พี่เย่ปิดบังดีจริง ๆ"
"ไม่ต้องเจอหมายความว่าไง? พี่เย่ไม่อยากให้พวกเราเห็นแฟนของเขาเหรอ?"
"พี่เย่หล่อขนาดนั้น ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้จะสวยขนาดไหน"
เฉินเย่ไม่มีความคิดจะให้เจียงเจี่ยวได้เจอคนพวกนี้
ในความคิดของเขา
เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำงานในไซต์ก่อสร้างไปตลอด ส่วนคนพวกนี้ ก็เป็นได้แค่เพื่อนร่วมงานชั่วคราวเท่านั้น
อีกอย่าง ถ้าคนพวกนี้พูดจาไม่ดี เจียงเจี่ยวก็คงไม่ชอบฟังแน่
เจียงเจี่ยวอยากได้ของหลายอย่าง
เงินที่เขาหามาได้ ยังไม่พอจะซื้อให้ได้ทั้งหมด
……
ในรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ของเจียงเจี่ยว ไม่ใช่แค่เพื่อนมหาวิทยาลัย ยังมีเพื่อนมัธยมปลายอีกด้วย
เพียงแต่คนที่ยังติดต่อกับนางอยู่มีไม่มากนัก
ไม่ใช่เพราะอะไร ตอนเรียน เจียงเจี่ยวแกล้งทำเป็นคนรวย พอถูกจับได้ คนพวกนั้นก็พากันห่างเหิน ไม่ยอมคบหาด้วย
แต่โลกของผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ ยังคงรักษามารยาทต่อหน้ากันไว้
แน่นอนว่าการชวนเจียงเจี่ยวไปงานเลี้ยงรุ่น ส่วนใหญ่ก็เพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นของคนพวกนั้น
โดยเฉพาะตอนที่เห็นโซเชียลของเจียงเจี่ยว
คนพวกนั้นแอบเปิดกลุ่มเล็ก ๆ ขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่ง
"เจียงเจี่ยวไปทำหน้าเสริมความงามมาหรือเปล่าเนี่ย ทุกครั้งที่เธอลงรูปในโซเชียลดูแปลก ๆ ไปหมด"
"จำได้ไหมตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอตามจีบลูกคนรวยแล้วถูกปฏิเสธ พอคิดทีไรก็ยังรู้สึกเก้อเขิน"
"เสื้อผ้าที่เจียงเจี่ยวใส่ในโซเชียล... ดูไม่ถูกเลย ตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่?"
"ไม่รู้สิ พวกเธอเคยคุยกับเธอบ้างไหม?"
"ฉันถามแล้ว เจียงเจี่ยวไม่สนใจฉัน"
"แล้วเธอยังจะมางานเลี้ยงรุ่นอีกไหม?"
มีคนได้คำตอบที่แน่นอนจากเจียงเจี่ยว แล้วส่งภาพหน้าจอมา คนพวกนั้นถึงได้วางใจ
พูดตามตรง เจียงเจี่ยวไม่ค่อยได้ติดต่อพวกเขาเลยไม่กี่ปีมานี้ พวกเขาก็อยากรู้จริง ๆ ว่าตอนนี้นางเป็นยังไงบ้าง
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่ามีการนินทาเรื่องตัวเองอยู่ในกลุ่มเล็ก ๆ วันงานเลี้ยงรุ่น นางแต่งหน้าสวยงาม
สวมชุดกระโปรงกับกระเป๋าใบใหม่ที่เฉินเย่ซื้อให้ แล้วนั่งแท็กซี่ไปงานเลี้ยงรุ่นคนเดียว
เฉินเย่จะไปส่ง
เจียงเจี่ยวไม่ให้
ตอนนางออกจากบ้าน เฉินเย่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาจับจ้องมองนางจากไป
เจียงเจี่ยวหอมแก้มเขาหนึ่งที แล้วหาข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ: "เธอทำงานหนักขนาดนี้ พักผ่อนยาก ได้นอนก็ควรนอนให้เยอะ ๆ นะเฉินเย่"
เฉินเย่รับคำ "อืม" แล้วก้มหน้ามองนาง
ราวกับมองไม่ออกว่าเจียงเจี่ยวไม่เต็มใจให้เขาไปพบเพื่อนร่วมชั้นพวกนั้น
สถานที่จัดงานเลี้ยงรุ่นถูกกำหนดไว้ที่ร้านอาหารระดับกลาง มีห้องส่วนตัวด้วย
ตอนเจียงเจี่ยวเดินเข้ามา สายตาของบางคนก็มองมา เห็นได้ชัดว่ามีความตะลึงในดวงตาของพวกเขา
แต่ไม่นาน ก็มีคนดูเหมือนจะจำได้: "...เจียง เจียงเจี่ยว?"
"ใช่เธอจริง ๆ เหรอ?"
เพื่อนร่วมชั้นหญิงคนหนึ่งลุกขึ้นยืนด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่แปลกที่พวกเขาจะจำนางแทบไม่ได้
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เจียงเจี่ยวก็สวยพอตัว แต่ไม่อาจทำให้คนรู้สึกตะลึงได้มากมายนัก
แถมนางยังหยิ่งผยอง ดูถูกคนอื่นไม่เกรงหน้า ทุกคนจึงไม่ค่อยมีใจดีกับนาง
แถมหลังจบการศึกษาพวกเขาก็ไม่เคยเจอเจียงเจี่ยวอีกเลย รู้แค่ข่าวคราวของนางผ่านโซเชียลเท่านั้น
เพียงแต่ในรูปถ่าย เจียงเจี่ยวถูกปรับผิวจนมองไม่เห็นผิวเดิม ดวงตาโต คางแหลมจนดูเกินจริง
ดังนั้นหลายคนถึงคิดว่านางไปทำศัลยกรรมมา
แต่ตอนนี้ คนจริง ๆ ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แตกต่างจากในรูปถ่ายโดยสิ้นเชิง
เจียงเจี่ยวในตอนนี้สวยเกินไป สวมชุดกระโปรงสีชมพู เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่อง โชว์เรียวขาขาวเนียน สวมรองเท้าส้นสูงเรียวเล็ก มือยังถือกระเป๋าใบหนึ่ง
ผมสีน้ำตาลเกาลัดของนางดูนุ่มสลวยเป็นอย่างมาก ถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ ดวงตางดงามเป็นประกายกวาดมองพวกเขารอบหนึ่ง แล้วยิ้มมุมปาก: "ไม่เจอกันนานนะ"
สายตาของบางคนที่เดิมทีคิดจะมามองเรื่องสนุก ค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้นมา
จนกระทั่งเจียงเจี่ยวถือกระเป๋าเดินไปทางกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นหญิง แล้วหาที่ว่างที่นั่งหนึ่ง หันไปยิ้มกับคนข้าง ๆ: "ตรงนี้ไม่มีใครนั่งใช่ไหม ฉันนั่งได้ไหม"
ใบหน้าของเจียงเจี่ยวสวยเกินไป ผิวหน้าราวกับไข่ปอกเปลือก วันนี้การแต่งหน้าของนางประณีตมาก ตอนเดินผ่านมายังได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ อีกด้วย
หยวนจือหน้าร้อนขึ้นมาทันที นางสนิทกับเจียงเจี่ยวไม่มากนัก รีบพยักหน้า
พอเจียงเจี่ยวนั่งลง ก็หยิบกระจกออกมาเติมลิปสติก
นิ้วเรียวขาวของนางราวกับดอกบัวผุดจากน้ำ ชวนให้คนมองแล้วละสายตาไม่ได้
บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
เพื่อนร่วมชั้นชายยิ่งดูออกว่ามีทั้งความตะลึงและความอยากลองดีปนกันอยู่
"เจียงเจี่ยว ตอนนี้เธอสวยขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ"
"ใช่สิ ตอนนี้มีแฟนหรือยัง?"
เจียงเจี่ยวไม่สนใจพวกเขา กลับตั้งใจเติมลิปสติกอย่างพิถีพิถัน
นางเป็นผู้หญิงที่รักการอวดโอ่ ผู้ชายพวกนี้คนไหนก็ไม่หล่อ ไม่รวยพอ
ไม่คู่ควรให้ตรากตรำ