ระหว่างที่นวดให้เจียงเจี่ยว เฉินเย่หลับตาลงครึ่งหนึ่ง สายตามองไปที่ขาท่อนล่างสีขาวเนียนละเอียดของนาง
มือคู่นั้นมีรอยด้านบางๆ ที่เกิดจากการทำงานหนักมาตลอดหลายปี แต่กระนั้นนิ้วก็ยังเรียวยาวเป็นสัดส่วนชัดเจน ดูแล้วสบายตา
จะว่าไปก็ต้องยอมรับจริงๆ
ผู้ชายคนนี้นวดให้สุขจนตัวลอย
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าตัวเองคือเจ้านายที่ขูดรีดลูกน้อง เท้าโดยไม่รู้ตัวก็ไปเหยียบอยู่ที่กล้ามเนื้อหน้าท้องของอีกฝ่าย
แล้วก็ถูกเฉินเย่จับเอาไว้
อีกฝ่ายเงยหน้ามองนาง สายตาค่อนข้างลึกซึ้ง "อย่าเหยียบมั่วๆ"
เจียงเจี่ยวส่งเสียงหึ้ออกมา "เฉินเย่ วันนี้แกกล้าดีอย่างไรถึงได้มาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ฉัน?"
เฉินเย่ไม่มองใบหน้าขาวผ่องอ่อนหวานนั่นของนาง
ดวงตาของเจียงเจี่ยวเปี่ยมไปด้วยประกายน้ำวาว โดยเฉพาะเวลายิ้มแล้วตาจะย่นเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ทั้งหวานทั้งเอาแต่ใจ
ใบหน้านางงดงาม ผิวพรรณเหมือนลิ้นจี่ที่เพิ่งปอกเปลือก ทำให้คนมองแล้วละสายตาไม่ออก
งามสมชื่อ
อันที่จริงเจียงเจี่ยวเป็นคนรับมือยากไม่น้อยเลย
เฉินเย่คิดในใจอย่างเย็นชา ถ้าเจียงเจี่ยวจากเขาไป ก็คงไม่มีใครดูแลนางได้ดีเท่านี้อีกแล้ว
"พูดสิ"
เจียงเจี่ยวเห็นเขาไม่ยอมพูด ก็ถีบเขาอีกที
เฉินเย่ไม่เงยหน้า เพียงเอ่ยประโยคหนึ่ง "วันนี้ฉันทำอะไรทำให้เธอไม่พอใจหรือ?"
เจียงเจี่ยวเบิกตากว้าง "เฉินเย่ แกหมายความว่ายังไง? อยากทะเลาะกับฉันงั้นเหรอ?"
เฉินเย่พูดเสียงเรียบ "หรือไม่เช่นนั้นทำไมเธอถึงซักชุดชั้นในของตัวเองด้วยตัวเองล่ะ"
เจียงเจี่ยวเตรียมจะเอาแต่ใจไร้เหตุผลอยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่าคำพูดของอีกฝ่ายทำให้คำพูดนางติดอยู่ที่ลำคอ ขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ลง
สุดท้ายนางก็ไอจนหน้าแดงก่ำไปทั้งใบ
เฉินเย่ยื่นมือออกมา โน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วตบหลังให้นางเบาๆ
เจียงเจี่ยวหรี่ตามองด้วยความหมั่นไส้ "เฉินเย่ อย่าเอามือที่เพิ่งจับเท้าฉันมาแตะตัวฉัน"
เฉินเย่กลับไปนั่งที่เดิม แล้วเบิกตาขึ้น "นั่นมันเท้าของเธอเอง"
เจียงเจี่ยว "แกยังเถียงอีก"
เฉินเย่กลับจ้องหน้านางแล้วพูด "เพราะเมื่อคืนนอนทับผมเธอ หรือว่าตอนเช้าทำให้เธอตื่น?"
เจียงเจี่ยวรู้สึกเหลือเชื่อ กัดริมฝีปากตัวเองแน่น เผยให้เห็นฟันขาวๆ เรียงสวย งามเหมือนเปลือกหอย
แต่ในสมองกลับเต็มไปด้วยความคิดว่าเฉินเย่บ้านี่ป่วย
แค่เพราะนางซักผ้าด้วยตัวเองครั้งเดียว... ก็เลยเก็บเอาไปคิดทบทวนตัวเองงั้นเหรอ?
เจียงเจี่ยวคิดว่าตัวเองก็แค่ไม่ได้ทำงาน แล้วก็กดขี่ขูดรีดเฉินเย่เท่านั้น ปกติก็แค่แสดงนิสัยแท้จริงออกมา สั่งใช้เขา แล้วก็งอแงไปบ้าง
นางก็คงไม่ได้เอาแต่ใจไร้เหตุผลถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง
เจียงเจี่ยว "ฉันไม่ได้โกรธ"
เฉินเย่ไม่เชื่อแน่ๆ เขามองเจียงเจี่ยวทีหนึ่ง "แล้วทำไมเสื้อผ้าไม่เอาไว้ให้ฉันซักล่ะ"
เจียงเจี่ยวคิดในใจ ฉันก็ไม่ได้ขี้เกียจถึงขั้นนั้นนี่นา แค่ซักชุดชั้นในของตัวเองครั้งเดียว เขายังคิดไปได้ถึงขนาดว่านางกำลังโมโห
นางคิดว่าเป็นเพราะตัวเองทิ้งความประทับใจไว้กับเฉินเย่ลึกซึ้งเกินไป
ดึงขาท่อนล่างกลับมา หน้าแดงพลางพูด "ได้ๆ แกอยากซักก็ซักไป ต่อไปนี้จะให้แกซักทุกวันเลยก็ได้ พอใจยัง"
เฉินเย่ดูเหมือนจะไม่มีข้อโต้แย้งอะไรกับคำตอบนี้
...
เจียงเจี่ยวกินข้าวที่เฉินเย่ทำเสร็จ ก็เริ่มเดินไปเดินมาในห้องเช่าเพื่อย่อยอาหาร
แล้วก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ
เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยเก่าส่งมา บอกว่าอาทิตย์หน้ามีงานเลี้ยงรวมรุ่น ให้ต้องไปให้ได้
เจียงเจี่ยวกำลังคิดอยู่ว่าอาทิตย์หน้าจะใส่ชุดอะไรไป สุดท้ายก็พบว่าเสื้อผ้าที่ตัวเองมี เอารูปลงในโซเชียลไปหมดแล้ว
ใช่แล้ว
เจียงเจี่ยวทุกครั้งที่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ จะต้องถ่ายรูปสวยๆ ลงโซเชียลเสมอ แถมยังแต่งรูปตัวเองอีกด้วย
อาทิตย์หน้าไปงานเลี้ยงเพื่อนร่วมรุ่น จะต้องมีเสื้อผ้าใหม่ไปอวดหน้างาน และที่ขาดไม่ได้ ต้องมีกระเป๋าใหม่ด้วย
ดังนั้นพอเฉินเย่ออกมาจากห้องน้ำ
เจียงเจี่ยวที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงเล่นโซเชียลอยู่ก็หันไปมอง
เฉินเย่ได้รับสายตานาง ก็เดินตรงเข้ามาทันที
เจียงเจี่ยวมองเขา แล้วพูด "เฉินเย่ แกรู้สึกว่าฉันขาดอะไรไปบ้างไหม?"
เฉินเย่รับคำ "ขาดอะไร?"
เจียงเจี่ยวพูดเป็นนัย "ลองดูตู้เสื้อผ้าของฉันสิ"
เฉินเย่หันหน้ากลับไปมองทีหนึ่ง แล้วเหล่ตากลับมา "ดูแล้ว"
เจียงเจี่ยวกัดฟัน เห็นเขาไม่ยอมร่วมมือด้วย ก็โกรธแล้วชี้ไปที่ประตู "คืนนี้แกนอนห้องรับแขก"
เฉินเย่ดูยอดเงินในบัญชีมือถือตัวเอง "อยากได้อะไร?"
เจียงเจี่ยวพุ่งเข้าไปกอด แล้วหอมแก้มเขาทีหนึ่ง "เฉินเย่ ซื้อชุดใหม่ให้ฉันหน่อย แล้วก็ต้องมีกระเป๋าสวยๆ ใบหนึ่งด้วย"
"อาทิตย์หน้าฉันต้องไปงานเลี้ยงรุ่น จะให้พวกเขาดูถูกฉันไม่ได้"
เฉินเย่ตอบรับคำหนึ่ง
แต่ในสมองกลับคิดว่าชุดที่เจียงเจี่ยวชอบนั้นหลักพัน กระเป๋าก็ต้องหลักหมื่นขึ้นไป
เงินไม่พอ ดังนั้นเขาจะต้องหางานพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งอย่างภายในอาทิตย์นี้ให้ได้
ตัวของเจียงเจี่ยวหอมมาก ผิวนุ่มนิ่ม คงเพราะเห็นเขาพยักหน้า นางดีใจมาก ยิ้มแล้วหอมเขาอีกที "เฉินเย่ แกดีจริงๆ ฉันชอบแกมากเลยนะ"
เฉินเย่ไม่พูดอะไร แต่กลับโอบเอวนางไว้ทันที
แล้วโน้มหน้าเข้าไปจูบนาง
...
เจียงเจี่ยวลืมตาขึ้น มองเฉินเย่ที่นอนอยู่ข้างๆ
ผู้ชายคนนั้นหลับตาอยู่ โครงหน้างดงาม แม้จะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่มั่นคงตั้งแต่เด็ก ก็เปลี่ยนสายเลือดดีๆ ของเขาไม่ได้
แต่นางมองใบหน้าหล่อเหลานี่แล้ว กลับรู้สึกรำคาญใจขึ้นมา
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าปากตัวเองแทบจะถูกเขาจูบจนแตก
ตอนที่นางเพิ่งเก็บเฉินเย่กลับมาได้
เฉินเย่ไม่เพียงแต่มีบาดแผลตามตัว แต่ยังสูญเสียความทรงจำอีกด้วย
บัตรของเจียงเจี่ยวไม่มีเงินสักบาท แถมยังติดหนี้บัตรเครดิตอีก ดังนั้นนางจึงต้องออกไปทำงานอยู่พักหนึ่ง จนกว่าเฉินเย่จะหายดี
นางถึงได้ไม่ต้องทำงาน
สำหรับสถานะแฟนของตัวเอง เฉินเย่ยอมรับความจริงข้อนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนเจียงเจี่ยว สั่งใช้เขาตั้งแต่แรกที่ยังเก้ๆ กังๆ ต่อมาก็คล่องมือขึ้นเรื่อยๆ
ยกเว้นเรื่องเดียว
นั่นคือความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเฉินเย่
เดือนแรกๆ สองคนแม้จะนอนบนเตียงเดียวกัน ก็ไม่ได้ล่วงเกินกันแม้แต่น้อย
ครั้งแรกที่เฉินเย่อยากจะใกล้ชิดกับนาง คือคืนหนึ่งในเดือนที่สอง
เจียงเจี่ยวอาบน้ำออกมา ตัวหอมฟุ้ง
นางง่วงนอนเล็กน้อย ก็หาวหนึ่งที
แล้วก็เซๆ ซังกะตายเอนตัวพิงเฉินเย่โดยไม่รู้ตัว
เฉินเย่ก็โอบกอดนางไว้ แล้วก้มหน้าลง
ตอนที่ถูกจูบ สมองของเจียงเจี่ยวตาสว่างขึ้นมาทันที แต่นางไม่มีท่าทีที่จะปฏิเสธได้เลย สมองลัดวงจรไปชั่วขณะ
แล้วนางก็ยอมรับมันอย่างเป็นธรรมชาติ
เฉินเย่กับนางเป็นแฟนกัน
ถ้านางปฏิเสธ ก็จะดูน่าสงสัยเป็นพิเศษ ยิ่งดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่
เฉินเย่จูบนางอยู่ไม่กี่นาที แต่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับนาง
แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ของสองคนกลับพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเจี่ยวจำได้ว่าในเนื้อเรื่องเดิมไม่มีฉากนี้
ในเนื้อเรื่องเดิม ตัวร้ายหญิงอย่างนางถึงแม้จะมีใจอยากได้เฉินเย่ แต่เฉินเย่ก็คอยรักษาระยะห่างกับนางมาตลอด นอกจากจะไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางจริงๆ แล้ว ก็ปล่อยให้นางเรียกร้องตามใจได้ทุกอย่าง
เจียงเจี่ยวคิดไม่ออก
ก็เลยไม่คิด
เฉินเย่หน้าตาดีขนาดนี้ นางก็ไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่ขาดทุนหรอก
ถือว่าเป็นการสะสมประสบการณ์ก็แล้วกัน