ในร้านอาหารเล็ก ๆ สกปรกแห่งหนึ่ง
ซุนกังถามเฉินเย่ว่าหลายเดือนมานี้ไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมไม่ติดต่อเขาเลย
เฉินเย่ไม่ได้บอกอีกฝ่ายว่าตนสูญเสียความทรงจำหลายปีนี้ไป เขาใช้เล่ห์เหลี่ยม ค่อย ๆ ล้วงข้อมูล โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ก็ได้รู้ข่าวคราวมาบ้าง
ซุนกังแม้จะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้คิดมาก เขาเพิ่มช่องทางติดต่อใหม่ของเฉินเย่ แล้วก็พูดด้วยท่าทีลังเล "พี่เย่ ตอนนี้ไม่ได้ไปใต้ดินแล้วใช่ไหม?"
เฉินเย่ชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมอง
ซุนกังพูดไม่หยุด "ที่นั่นไม่ปลอดภัย นายอย่าไปอีกเลย"
เขายังจะพูดอะไรอีก
ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เฉินเย่รับสาย น้ำเสียงของเขาจู่ ๆ ก็ต่ำลงอย่างบอกไม่ถูก ฟังดูมีอะไรบางอย่างอ่อนหวานซ่อนอยู่
ซุนกังได้ยินเสียงผู้หญิงหวาน ๆ ดังมาจากในนั้น ปนด้วยความบ่นและน้ำเสียงออกคำสั่ง
แต่สีหน้าเฉินเย่ไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย
ซุนกังรู้สึกเหมือนเจอผีเข้าให้
เฉินเย่เป็นคนที่มีหญิงสาวเข้ามาหาเสมอ แต่เขาเย็นชาในเรื่องความรักมาตลอด ปฏิเสธทุกความหวังดีอย่างเด็ดขาด
เหมือนเป็นคนที่ยืนอยู่บนขอบโลก
แต่แค่ไม่กี่เดือน เฉินเย่มีแฟนแล้วหรือเนี่ย?
พออีกฝ่ายวางสาย
ซุนกังก็หายใจเข้าลึก ๆ "เดี๋ยวนะ พี่เย่ นายหายไปหลายเดือนนี้ เพื่อไปหาแฟนงั้นเหรอ?"
ชั่วขณะนั้น
ในดวงตาเฉินเย่มีอะไรบางอย่าง เขาค่อย ๆ เอ่ยปากถาม "หมายความว่าไง?"