ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา เจียงเจี่ยวก็ไปเข้าห้องน้ำ
นางมองดูตัวเองในกระจก
ผู้หญิงในกระจกนั้นใบหน้าดั่งดอกท้อแย้มบาน แววตามีประกายน้ำระยิบระยับ
สวยมาก
ห้องเช่าที่พวกเขาอยู่มีพื้นที่เพียงสามสิบถึงสี่สิบตารางเมตร เล็กมาก
ก่อนหน้านี้ค่าเช่าเป็นเจียงเจี่ยวเป็นคนจ่าย
ทีหลังเป็นเฉินเย่จ่าย
เจียงเจี่ยวต้องการกินของดีใช้ของดี ถึงแม้เฉินเย่จะทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง แต่บางครั้งก็รับงานพิเศษด้วย
รายได้ต่อเดือนจริงๆ แล้วเมื่อเทียบกับคนทั่วไปก็ไม่น้อย
แต่เจียงเจี่ยวเป็นผู้หญิงที่โลภมาก
นางอยากได้ชุดใหม่สวยๆ กระเป๋าถือ รองเท้าสวยๆ
แล้วก็ต่างหู สร้อยคอ
รวมถึงครีมบำรุงและเครื่องสำอางราคาแพง
เงินของเฉินเย่ไม่พอใช้แน่นอน แล้วก็ไม่พอให้พวกเขาเปลี่ยนไปอยู่บ้านที่ใหญ่กว่านี้ด้วย
ตอนที่เจียงเจี่ยวออกมาจากห้องน้ำ เฉินเย่ไม่ได้อยู่ในห้อง
เขาออกไปโดนลมเย็นข้างนอก
ส่วนว่าทำไมต้องไปโดนลมเย็น
มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้
เจียงเจี่ยวก็รู้ว่าทำไม แต่นางไม่สนใจ
นางแค่นั่งอยู่บนเตียง แล้วนึกถึงริมฝีปากบางๆ ทรงสวยของเฉินเย่ ดั้งจมูกสูงได้รูป
เฉินเย่หน้าตาดี คิ้วคมดวงตาคม ใบหน้าหล่อเหลา
รูปร่างสูงใหญ่
เขาทำงานก่อสร้าง พละกำลังย่อมไม่น้อยไปกว่าใครแน่นอน
เฉินเย่ถอดเสื้อแล้ว กล้ามเนื้อแข็งแรงบนร่างกาย แถมยังมีลอนกล้ามท้องเป็นมัดๆ ทอดยาวลงไปตามเส้นวีที่เอว
ทำให้คนเรานึกภาพไปไกลได้ง่ายๆ
เจียงเจี่ยวรู้สึกแก้มร้อนผ่าว
นางนึกถึงเรื่องเมื่อสองสัปดาห์ก่อน