เจียงเจี่ยวคิดถึงรูปร่างของเฉินเย่ที่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าของเขา แขนข้างเดียวของเขาแทบจะอุ้มนางขึ้นมาได้ทั้งตัว
หรือไม่ก็จับนางขึ้นไปบนเอวของเขา
แค่จูบกัน ก็ต้องคลุกคลีอยู่นาน
ต่อให้เจียงเจี่ยวตบหน้าไป เฉินเย่ที่กำลังติดใจการจูบก็ไม่ยอมหยุด
จนกระทั่งเจียงเจี่ยวหลับไปอีกครั้ง
เฉินเย่ออกไปแล้ว เขาลางานจากไซต์ก่อสร้างสองวัน แล้วใช้เวลานั้นทบทวนความทรงจำหลายปีที่ผ่านมาของตัวเอง
เขาเริ่มจากซุนกัง และไปพบเพื่อนหลายคนที่เขาสนิทด้วยในช่วงปีที่สูญเสียความทรงจำ
เมื่อรู้ว่าเฉินเย่มีแฟนแล้ว หลายคนก็แสดงสีหน้าตกใจ: "พี่เย่ ไปได้แฟนมาตอนไหน?"
"ใช่สิ ไม่เคยได้ยินพี่เย่พูดถึงเลย"
เฉินเย่เลี่ยงไม่ตอบ สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเรียบเฉย: "ไม่มีอะไรให้น่าสนใจ"
ส่วนจะไม่อยากพูด หรือจิตใต้สำนึกไม่กล้าแตะต้องความจริง
อาจมีเพียงตัวเขาเองที่รู้
เห็นเฉินเย่ไม่ต้องการตอบ ทุกคนก็ไม่ถามต่อ
"งั้นพี่เย่ เมื่อไหร่จะพาสะใภ้มาให้พวกเราเห็นหน่อยล่ะ?"
เฉินเย่: "ไว้ก่อนเถอะ"
เขาช้อนตาขึ้นมองซุนกัง: "ผมอยากถามอะไรบางอย่างจากแก"
...
ซุนกังตกใจมากเมื่อได้ยินเฉินเย่ถามเรื่องเวทีใต้ดิน
เขารู้สึกมานานแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ: "พี่เย่ แก...จำอะไรบางอย่างไม่ได้ใช่ไหม?"
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ตอนที่ได้เจอเฉินเย่อีกครั้ง