แม้จะรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง แต่เจ้าเหลือก็ยังว่านอนสอนง่ายนำทางอยู่ด้านหน้า
เจียงเจี่ยวถือช่อดอกไม้ เดินไปยังหมู่บ้านข้างเคียง
อู๋หลี่อยู่ที่บ้าน
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษกำลังนั่งอยู่หน้าหน้าต่าง จัดการกับสมุนไพรพวกนั้นของเขา
เจียงเจี่ยวก้มหน้า ยื่นนิ้วออกมา แล้วส่งเสียง "ชู่ว" ใส่เจ้าเหลือ ให้มันอย่าเพิ่งส่งเสียงให้ใครรู้
จากนั้นก็ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ อยู่ใต้หน้าต่าง
เมื่ออู๋หลี่เงยหน้าขึ้น
หญิงสาวผมดำก็ยืนขึ้นจากหน้าต่าง ผิวของนางขาวผ่อง ดวงตาสีดำโตคู่นั้นดูเฉิดฉายมีชีวิตชีวาเหลือเกิน ในยามนี้กำลังมองชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษด้วยดวงตาที่โค้งงอเป็นพระจันทร์เสี้ยว อกยังอุ้มช่อดอกไม้ไว้ช่อหนึ่ง
"อู๋หลี่!"
อู๋หลี่ตะลึงไปเล็กน้อย เขากดเปลือกตาลง ดวงตาสีม่วงคู่นั้นทอดไปยังรอยยิ้มของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ มองไปที่ช่อดอกไม้นั้น
จากนั้นก็กำนิ้วแน่น
เจียงเจี่ยวมองเขา แล้วกระพริบตาถามว่า "สวยไหม?"
"สวย" อู๋หลี่แบกใบหน้าอันงดงามจนแยกเพศยากนั้น พูดออกมาสองคำนี้ จะพูดถึงคนหรือพูดถึงดอกไม้ก็ไม่รู้
เจียงเจี่ยวมองเขาด้วยแววตาออดอ้อนเล็กน้อย พลางพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะไม่รับไว้หรือไง" นางยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า "ดอกไม้นี่ข้าตั้งใจให้เจ้านะ"
"ข้าเด็ดมานานเลยล่ะ"
อู๋หลี่ไม่พูดอะไร
สิ่งที่เจียงเจี่ยวไม่รู้ก็คือ ประสาทสัมผัสของเขาโดยกำเนิดต่างจากคนอื่นมาตั้งแต่แรก
ตั้งแต่ที่นางมาถึง เขาก็สัมผัสได้ถึงนางแล้ว
และได้กลิ่นหอมของดอกไม้ด้วย