เจ้าเหลือเห็นนางมองมาที่ตน หางที่สั้นและกลมของมันก็กระดิกอย่างร่าเริง
จากนั้นมันก็รีบไต่ออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าไปกัดเอาหนูนาตัวโตมาจากไหน แล้วนำมาวางไว้เบื้องหน้าหญิงสาว
เจ้าเหลือผงกหัวอย่างภาคภูมิใจพร้อมส่งเสียง "ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ"
อันนี้ข้าจับมาเอง เจียวเจียว
เมื่อคืนเจ้าเหลือคิดอยู่ทั้งคืน มันคิดว่าที่เจียงเจี่ยวเอาใจอู๋หลี่นั้น คงเป็นเพราะคิดว่าตัวเองอ่อนแอกว่าเป็นแน่
เพราะในโลกธรรมชาติ ตัวเมียย่อมเลือกตัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
เจียวเจียวไม่รู้ถึงความสามารถของตน
จึงได้แสดงท่าทีเช่นนั้นกับอู๋หลี่
งูเหลือเผือกค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นอย่างเขินอาย ตอนนี้เจียวเจียวคงจะรู้แล้วว่ามันเก่งแค่ไหน?
เจียงเจี่ยวพอเห็นหนูตัวโตขนาดนั้นก็ตกใจเหมือนกัน จากนั้นนางก็รีบถอยเท้าหนีพร้อมพูดว่า "เจ้าเหลือ เจ้าไปเอาหนูนี่มาจากไหนกัน?"
งูเหลือเผือก: "ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ" ไม่ได้ไปเอาอะไรมา มันเป็นเหยื่อที่ข้าล่ามาเอง
มันส่ายหัวไปมา ดวงตาสีม่วงงามโตจ้องไปที่หญิงสาว
แต่เจียงเจี่ยวไม่เข้าใจความหมายของมัน คิดว่ามันแค่ซน นางจึงเอาเท้าเขี่ยหนูตัวนั้นออกไป พร้อมกับพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ตัวนี้เจ้ากินไม่ไหวหรอก อย่ากินเลย เดี๋ยวจะติดคอตายเอาได้"
เจ้าเหลือ: "....."
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าทำไมงูเหลือเผือกดูเหมือนจะเศร้าเสียใจ มันหันตัวไต่ออกไป ไม่นานนักก็คาบงูตัวหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าตัวมันมากกลับมา