เพียงแต่วันนี้ตอนที่เจียงเจี่ยวเด็ดดอกไม้ กลับเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดประจำหมู่บ้านสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาใกล้ เขาจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าเข้าไปทักทาย: "เจ้าเป็นคนเมืองที่ชาวบ้านพูดถึงหรือไม่?"
เจียงเจี่ยวลุกขึ้นยืน มือกอดดอกไม้ไว้เต็มอ้อม มองเขา: "เจ้าเป็นใคร?"
"ข้าชื่อเก๋อหยาง"
เก๋อหยางผิวค่อนข้างคล้ำ รูปร่างสูงใหญ่ เขามองใบหน้าขาวสะอาดงดงามบริสุทธิ์ของเจียงเจี่ยวแล้วหน้าแดงเล็กน้อย แต่เพราะผิวคล้ำจึงมองไม่เห็น
เขาเกาหัว พูดอย่างเขินอาย: "ข้าสังเกตเจ้ามาหลายวันแล้ว ทุกวันเจ้ามาเด็ดดอกไม้ที่หมู่บ้านเราหรือ?"
เจียงเจี่ยวพยักหน้า
เก๋อหยางพูดต่อ: "ข้ารู้ว่าที่ใดมีดอกไม้งามกว่า เจ้าจะตามข้าไปดูหรือไม่?"
เจียงเจี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้า เจ้าเหลือเป็นผู้ที่คุ้นเคยภูมิประเทศที่นี่ที่สุด นางยังเชื่อใจงูขาวน้อยมากกว่า
เก๋อหยางเห็นดังนั้น สีหน้าเผยความผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังรีบเรียกสติกลับมา แล้วหยิบจี้ห้อยคอเล็กๆ อันหนึ่งจากตัวส่งมาให้ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง: "นี่เป็นของดีประจำหมู่บ้านเรา เจ้ารับของขวัญชิ้นนี้ไว้ได้หรือไม่?"
"ถือเสียว่าข้ามอบให้เจ้า ของชิ้นนี้ไม่ต้องใช้เงิน เจ้าวางใจได้ คนนอกเมืองอยากได้ยังไม่ได้เลย"
ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเหมือนจะโง่ๆ อยู่หน่อยๆ จี้ห้อยคออันนั้นก็ดูมีเอกลักษณ์จริงๆ ถึงแม้จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวภายนอก ก็ไม่มีลวดลายแบบนี้ ลูกปัดพิเศษไม่ธรรมดา ลวดลายก็งดงาม