เฉินเย่มองมารดาของตระกูลฉิน เขาเคยเข้าใจว่าหลิวซิ่วลี่คือมารดาของเขา ตั้งแต่เด็กเมื่อถูกบิดาตระกูลเฉินดุด่า ตี ก็ไม่มีหลิวซิ่วลี่คอยปกป้องเขา กลับจะดุด่าเขาร่วมด้วยซ้ำ
ถึงขั้นเมินเฉย เขาเจ็บปวดและเศร้าใจอย่างมาก
เฉินเย่ไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาตนถึงไม่รักตัวเอง หลังจากหลิวซิ่วลี่จากไป เขาก็สับสน
ตอนนั้นเขาอายุเพียงแปดขวบ
ต่อมา บิดาตระกูลเฉินก็ติดคุกเพราะกระทำผิดกฎหมาย เฉินเย่พลาดโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาไม่ได้เลือกเรียนต่อ แต่เลือกที่จะเร่ร่อนไปทั่ว
เฉินเย่เพิ่งรู้ตอนเรียนมัธยมต้นว่า ที่จริงแล้วพ่อแม่ของคนอื่นเขาไม่ตีลูก
การได้กลับมายังตระกูลฉิน เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน เฉินเย่คิดเสมอว่าตนเป็นลูกแท้ๆ ของบิดาตระกูลเฉิน แต่ไม่คิดว่าชีวิตของเขาจะเป็นการวางแผนล่วงหน้า
เฉินเย่ไม่ใช่ตัวเองในวัยเด็กอีกต่อไปแล้ว เขาเพียงเหลือบมองมารดาของตระกูลฉินหนึ่งที แล้วหันหลังเดินจากไป
มารดาของตระกูลฉินหมกมุ่นอยู่กับบาดแผลของฉินอี้หัง ไม่แม้แต่จะมองลูกชายแท้ๆ ของตนสักนิด
......
เจียงเจี่ยวใช้ชีวิตอย่างกระวนกระวายมาเกือบหนึ่งสัปดาห์ ในสัปดาห์นี้ ตราบใดที่มีสายเรียกเข้า เธอก็ไม่กล้าแตะโทรศัพท์
กลัวว่าจะเป็นคนมาจับเธอติดคุก
จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หัวใจที่แขวนอยู่ของเธอจึงได้วางลง
เฉินเย่... ไม่ได้มาหาเรื่องเธอ นี่หมายความว่าเขาจำเธอไม่ได้จริงๆ งั้นหรือ เจียงเจี่ยวรู้สึกโล่งใจบ้างในใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังไม่ลืมที่จะติดต่อเจิ้งจิ่งเหวิน