เจียงเจี่ยวไม่รู้เลยว่าตัวเองจะได้พบกับเฉินเย่ที่คิดว่าตายไปแล้วอีกครั้งในงานเลี้ยงนี้ ความคิดในหัวของนางล้วนเป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
เฉินเย่จำความได้หรือเปล่านะ? ถ้าจำได้ ทำไมเขาถึงทำเป็นไม่รู้จักนางล่ะ
ถ้าจำไม่ได้...
ก็ดีที่สุดแล้ว เจียงเจี่ยวมองว่าตัวเองกำลังจะได้ตีสนิทกับลูกคนรวย แม้สุดท้ายลูกคนรวยคนนั้นจะไม่แต่งงานกับนาง แต่ขอแค่ได้ผลประโยชน์จากเขามากที่สุดก็เพียงพอแล้ว
ความรักของผู้ชายเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือน้อยที่สุดในโลก วันนี้พูดว่ารักนาง พรุ่งนี้ก็พูดว่ารักคนอื่น มีเพียงเงินเท่านั้นที่เป็นของจริง
เฉินเย่... น่าจะจำไม่ได้ใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นเขาจะแสดงสีหน้าสงบนิ่งขนาดนั้นเมื่อเห็นนางผู้เป็นฆาตกรได้อย่างไร
เจียงเจี่ยวทั้งตัวอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่
"คุณชายเจิ้ง ช่วยพยุงฉันหน่อยได้ไหมคะ?"
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนอ้อนแอ้น
เจิ้งจิ่งเหวินใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "ได้สิ" สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของหญิงสาวข้างกาย เขาแทบจะเคลิบเคลิ้มไปกับมัน
เพียงแต่ ในด้านหลัง มีสายตาที่เย็นชาและแฝงอันตรายสายตาหนึ่ง จับจ้องมาที่เขา
เร็วยิ่งนัก ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
เจิ้งจิ่งเหวินสุภาพบุรุษมาก แม้แต่การพยุงนางก็ไม่ทำสิ่งที่เกินเลย แบบนี้ เจียงเจี่ยวจึงถูกเขาพยุงขึ้นรถ จึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง