ดวงตาของโจวถิงทอแสงหม่นลง
พนักงานในโรงงานคนหนึ่ง จะแจกของหวานเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทำไมต้องมาแจกตอนที่ภรรยาของเขาจากไปแล้ว และยังเลือกปฏิบัติอีกต่างหาก
ความหมายมันชัดเจนอยู่ในตัว
เขาเป็นผู้ชาย ย่อมเข้าใจดีถึงเจตนาเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้
อีกฝ่ายสามารถเลี้ยงขนมให้พนักงานในโรงงานได้ แถมยังยอมซื้อกระดาษห่อแบบนี้กับลูกกวาดยี่ห้อดังได้อีก แสดงว่าเขามีฐานะไม่เลว อย่างน้อยก็ดีกว่าคนส่วนใหญ่ในโรงงาน
บอกได้เลยว่าตำแหน่งหน้าที่การงานไม่ธรรมดา ไม่ใช่พนักงานธรรมดา ๆ แน่นอน
พอเข้าใจความลับในนั้นทะลุปรุโปร่ง
แนวกรามของโจวถิงก็คมเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาก้มหน้าลง สายตาปรากฏความเยือกเย็นเล็กน้อย พลางเอ่ยว่า “เจียวเจียว พรุ่งนี้ข้าจะส่งอาหารกลางวันให้เจ้า ดีหรือไม่?”
เจียงเจี่ยวรู้สึกแปลกใจ “จู่ ๆ เจ้าจะมาส่งข้าวให้ข้าทำไม ไม่ต้องไปหาเงินหรือไง?”
โจวถิงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ทางโน้นก็ไม่ได้มีเรื่องมากมายอะไร พรุ่งนี้ข้าจะทำเต้าหู้หม่าผอ และซี่โครงหมูดองให้เจ้า เจ้าว่าเป็นอย่างไร?”
อันที่จริง ช่วงนี้เขายุ่งมาก เรื่องใกล้ถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ถ้าทุกอย่างราบรื่น เงินก็จะได้มาในไม่ช้า
แต่แล้วมันจะอย่างไร?
ต่อให้โจวถิงไม่ได้นอน เขาก็ต้องหาเวลามาทำ
หาเงินได้มากมายขนาดนั้นจะมีประโยชน์อะไรกัน หากเขามองเผลอแป๊บเดียว เจียงเจี่ยวถูกผู้ชายในตัวเมืองลักพาตัวไปแล้วจะทำอย่างไร
โจวถิงรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีข้อได้เปรียบอะไรมากมายนัก