"เจียงเจี่ยว อย่าเก็บมาใส่ใจเลย หลิวเสวี่ยเหมยก็เป็นคนแบบนั้นแหละ พูดจาไม่เพราะ ถึงเธอจะหน้าตาดี แต่หยานเสี่ยวตงก็ไม่สนใจเธอหรอก"
เจียงเจี่ยวไม่สนใจอยู่แล้ว แต่ถ้าหลิวเสวี่ยเหมยกล้ามาพูดใส่ร้ายนางต่อหน้า ละก็นางก็ไม่ยอมทนอยู่อย่างนั้นหรอก
ใครจะรู้ว่าหยานเสี่ยวตงกลับเดินตามมาหาถึงที่นี่
"สหายเจียง น้ำตาลเมื่อวานเป็นอย่างไรบ้าง อร่อยไหม?"
หยานเสี่ยวตงหน้าตาก็จัดว่าหล่อเหลา ดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อย เป็นช่างเทคนิค ได้ยินว่าครอบครัวเป็นคนท้องถิ่น ฐานะก็ดีพอตัว
เจียงเจี่ยวมองอีกฝ่าย
หน้าก็พอใช้ได้
แต่ใครจะไปสู้พระเอกเล่า ที่หล่อกว่า
อีกอย่างโจวถิงตัวสูงใหญ่ มีกล้ามเป็นมัด ๆ
ยังอุ้มนางด้วยมือเดียวได้สบาย ๆ
เจียงเจี่ยวก็ไม่โง่ ดูไม่ออกหรือว่าหยานเสี่ยวตงคิดอะไรกับนาง นางเลยพูดตรง ๆ ว่า "สหายหยาน น้ำตาลที่คุณให้ฉัน กับที่ให้คนอื่น มันไม่เหมือนกันใช่ไหม?"
มองดูหญิงสาวหน้าตาสวยตรงหน้า หยานเสี่ยวตงหน้าแดงขึ้นมา
ตอนที่เขาเห็นเจียงเจี่ยวครั้งแรก เขาตะลึงไปพักหนึ่ง
เจียงเจี่ยวผิวขาวมาก ตาโต ใบหน้าสวยคมชัด เอวเล็กอกใหญ่ เสื้อผ้าก็ใส่สวย เวลาเดินผ่านยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ติดมาด้วย
หยานเสี่ยวตงไม่เคยเห็นใครที่แค่ยิ้มน้อย ๆ สบตาครั้งหนึ่ง หรือขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ทำให้คนอื่นใจเต้นไม่เป็นจังหวะได้ขนาดนี้
เขาเลยใจสั่น
ใครจะรู้ว่าวันนี้หลิวเสวี่ยเหมยกลับวิ่งมาบอกเขาว่า เจียงเจี่ยวแต่งงานแล้ว