แทบทุกคนที่รู้จักเจียงเจี่ยวต่างรู้ดีว่านางอยากได้ผู้ชายรวย ๆ
ส่วนเฉินเย่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าจะมองจากหัวจรดเท้า หรือพิจารณาเสื้อผ้าที่สวมใส่ อย่างไรก็ไม่ดูเหมือนคนมีฐานะ
ชายหนุ่มร่างสูงที่ตกเป็นเป้าสนทนา ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่เอ่ยปาก
เขาเพียงแค่ยกเปลือกตาขึ้น มองเจียงเจี่ยวแวบหนึ่ง
“เจียงเจี่ยว นี่แฟนคุณเหรอ?”
คนที่พูดคือหวังเวย สีหน้าเขายิ้มเยาะ แต่ความดูถูกและเหยียดหยามในแววตานั้นปิดบังไว้ไม่อยู่
เจียงเจี่ยวไม่เห็นค่ารถหลักแสนของเขา กลับไปคว้าตัวอะไรที่ถูก ๆ อย่างกับผ้าพื้นบ้านมาแทนงั้นเหรอ?
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจียงเจี่ยว
ราวกับกำลังรอคำตอบจากนาง
“ไม่ใช่”
เจียงเจี่ยวปฏิเสธ
นางเอียงคอเล็กน้อย มองไปที่เฉินเย่ น้ำเสียงเจือความสนิทสนม: “พี่ชาย พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ดังที่ทุกคนพูดกัน เจียงเจี่ยวเป็นคนขี้โอ่ นางจะไม่มีทางยอมรับตัวตนของเฉินเย่ต่อหน้าผู้คน
ยังไงซะ แฟนที่ทั้งรวยทั้งหล่อเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับนาง
ส่วนเฉินเย่ นอกเหนือจากใบหน้าแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย
“เจียงเจี่ยว นี่เป็นพี่ชายคุณจริง ๆ เหรอ? ทำไมไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงมาก่อนเลย?”
มีคนเริ่มตั้งข้อสงสัย
เจียงเจี่ยวมองเฉินเย่: “พี่ชาย พี่พูดสิ?”
เฉินเย่ยืนอยู่กับที่ จ้องมองนางอยู่สองสามวินาที แววตาสว่างวูบไหวราวกับแสงไฟสลัว