เจียงเจี่ยวมีใบหน้าที่แปลกตา ในวงการนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน คงจะหาช่องทางเข้าถึงได้มานั่นแหละ ฉินอี้หังไม่คิดอะไร ไม่มีอะไรที่เงินกับอำนาจแก้ไม่ได้
ตราบใดที่เขายังอยู่ในตระกูลฉิน ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องยึดครองตระกูลฉินมาเป็นของตัวเองให้ได้
ฉินอี้หังฆ่าเฉินเย่ได้ครั้งเดียว ก็ฆ่าได้ครั้งที่สอง
“ให้ข้าปล่อยมือ?” สายตาฉินอี้หังกวาดมองขึ้นลงอย่างดูถูก: “พวกเจ้าเข้างานเลี้ยงแบบนี้ก็เพื่อปีนขึ้นที่สูงไม่ใช่หรือไง? ตามข้ามา ต่อไปนี้เจ้ามีแต่ชีวิตดี ๆ”
ถ้าเจียงเจี่ยวเป็นคนขี้ขลาดหน่อยก็คงถูกเขาข่มขู่ได้ แต่ตอนที่นางอยู่ในหมู่บ้านในเมือง นางก็เคยถูกคนมารังควานเหมือนกัน
นางรู้ดีว่าเตะตรงไหนของผู้ชายถึงจะเจ็บที่สุด
ฉินอี้หังยังไม่ทันตั้งตัว ร่างกายก็เจ็บแปลบ เขาหน้าซีดทรุดลงไป ความโกรธเดือดพล่าน: “อีหญิงเวร!”
ผู้คนรอบข้างถูกดึงดูดความสนใจเข้ามาทันที
เจียงเจี่ยวยืนอยู่ที่เดิม หลุบตาลง ดูเหมือนทำอะไรไม่ถูก หน้าตาน่าเวทนา: “คุณชายฉิน ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่ค่อยชินกับการที่ใครมาแตะต้องตัว......”
คนอื่น ๆ ได้ยินก็รู้เรื่องทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ชื่อเสียงของฉินอี้หังไม่ดีอยู่แล้ว สายตาพวกเขาต่างพากันแปลก ๆ ปนความรังเกียจ
เส้นเลือดบนใบหน้าฉินอี้หังปูดขึ้นมา ดวงตาถลนแทบแตก เขาไม่เคยเสียหน้าให้ผู้หญิงคนไหนถึงขนาดนี้มาก่อน รีบลุกขึ้นจากพื้นทันที ยกฝ่ามือหมายจะฟาดไป