เจียงเจี่ยวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นโง่แล้วพูดว่า “ต่อให้ฉันมีเงิน แล้วทำไมต้องให้พวกเธอด้วยล่ะ” นางจ้องตาฉู่หยางไม่กะพริบแล้วพูดว่า “ฉันไม่ทวงเงินจากพวกเธอก็บุญแล้ว ยังไงซะ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอ ฉันก็คงไม่ถูกพัวพันด้วย”
นางพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเครื่องคิดเลขไปด้วย "ค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ แล้วก็ค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ พวกเธอแต่ละคนโอนให้ฉันหนึ่งหมื่นก็พอ"
หลินเสี่ยว: “...”
ฉู่หยาง: “...”
เฉินเสวียน: “...”
หลินเสี่ยวบอกทั้งน้ำตา “เจียงเจี่ยว เธอคิดแบบนี้ได้ยังไง? เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้”
เจียงเจี่ยวแสร้งทำเป็นโง่ “เมื่อก่อนฉันเป็นยังไง?”
หลินเสี่ยวพูดอย่างน้อยใจ “...ก็ไม่ใช่แบบนี้อยู่ดี”
เจียงเจี่ยวมองฉู่หยางแล้วพูดอย่างบริสุทธิ์ใจ “ยังไงล่ะ จะคิดอีกทีไหม?”
ฉู่หยางหน้านิ่วคิ้วขมวดกัดฟันพูด “...เอาเถอะ ผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน ฉันรู้ว่าโลกนี้ไม่มีผู้หญิงดีๆ สักคนนอกจากเสี่ยวเสี่ยว”
สุดท้ายฉู่หยางก็ยอมจำนนยอมรับเงินหมื่นกว่านี้
เพราะว่าต้องเซ่นไหว้เทพเจ้าแห่งขุนเขา
หลี่เหวินโจวจึงได้เอาไก่ที่ชาวบ้านเลี้ยงเองกับของกินอื่นๆ มาจากหมู่บ้าน
เงินส่วนนี้เจียงเจี่ยวไม่ได้คิดมาก
เพราะว่าหลังจากเซ่นไหว้เทพเจ้าแห่งขุนเขาเสร็จ พวกเขาหลายคนจะได้กินด้วยกัน ดังนั้นก็เลยช่วยกันออก
พวกเขาถือของแล้วก็ไปที่ภูเขาของหมู่บ้านข้างๆ