หลายคนจึงเร่งฝีเท้าขึ้น ตามหลังชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษไป
พวกเขาเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ เดินเซไปเซมาราวกับสุนัขถูกไล่ตี
ทว่าอู๋หลี่กลับท่าทางสุขุมเยือกเย็น ราวกับมิได้มาเดินป่า หากแต่มาเที่ยวพักผ่อนเสียมากกว่า
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษเพียงเหลือบตามองคนต่างถิ่นกลุ่มนี้แค่แวบเดียว ก็มิได้ใส่ใจจะสนใจสิ่งใด
สุดท้ายเฉินเสวียนก็เอ่ยปากขึ้นว่า “ท่านอู๋หลี่ ข้ารู้ว่าท่านมีความลำเอียงกับพวกเรา พวกเราเริ่มแรกนั้นผิดจริง ๆ ขอโทษกับเทพเจ้าแห่งขุนเขาแล้ว”
อู๋หลี่มองพวกเขา สุดท้ายก็เผยรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก
สีหน้าของเขาไม่ได้ดูเหมือนเยาะเย้ย แต่คนทั้งหลายกลับรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด
แต่ก็ต้องยอมรับ
รอยยิ้มของอู๋หลี่ทำให้ใบหน้าของเขางดงามประณีตยิ่งขึ้น ดวงตาสีม่วงอ่อนคู่นั้นราวกับของจริง สะกดจิตดึงวิญญาณ
เพียงแต่อารมณ์ของเขาจืดจางเล็กน้อย ราวกับไม่มีอะไรอยู่ในใจ และมีความรู้สึกไม่เข้าใจโลกอย่างประหลาด
บุคลิกเช่นนี้เป็นธรรมชาติโดยสมบูรณ์ ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกตะลึงงันในความงาม
อย่างน้อยหลินเสี่ยวก็มองจนตาค้างไปทั้งคน เบิกตากว้าง พูดหลุดออกมาว่า “น้องชาย เจ้าสนใจเป็นเน็ตไอดอลไหม รับรองว่าเจ้าต้องดังแน่!”
อู๋หลี่ไม่พูดอะไร
หลินเสี่ยวคิดว่าเขาไม่รู้ว่าเน็ตไอดอลคืออะไร เพราะที่นี่ค่อนข้างตัดขาดจากโลกภายนอก