นึกอะไรขึ้นได้ เจียงเจี่ยวเอียงหัวถามเบา ๆ ว่า “เจ้าเหลือ ข้ากำลังทำอะไรอยู่ในกระเป๋าของข้าเมื่อครู่หรือ?”
ดวงตาของเจ้าเหลือโตเป็นประกาย มันส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะคลานกลับเข้าไปในกระเป๋าของนางอีกครั้ง
แล้วเจียงเจี่ยวก็พบว่าลูกอมเม็ดหนึ่งกลิ้งหลุดออกมาจากกระเป๋า
งูขาวน้อยมองนางอย่างไม่ละสายตา จากนั้นก็แลบลิ้นสองแฉกออกมา ท่าทางดูเหมือนจะเขินอายอยู่ไม่น้อย
เจียงเจี่ยวเบิกตากว้าง “...เจ้าสนใจเจ้านี่หรือ?”
งูขาวน้อยพยักหน้า
มันเห็นแล้ว
เจียงเจี่ยวหยิบมันออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เด็กหญิงสองคนนั้น เด็กหญิงแกะกระดาษห่อ กินลูกอม แล้วก็พ่นแก้มตุ่ย บอกว่ามันหวานมาก
มันยังไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน
เคยแต่กินหนู กบ และพวกเดียวกัน
เจียงเจี่ยวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมงูถึงสนใจลูกอมของมนุษย์ แต่สุดท้ายนางก็ยังหยิบลูกอมเม็ดนั้นขึ้นมา และแกะกระดาษห่อออก
กระดาษห่อลูกอมร่วงหล่นลงกับพื้น
งูขาวน้อยก็อ้าปาก กลืนมันลงไปทั้งเม็ด
เจียงเจี่ยว “...เดี๋ยว เจ้านี่กินไม่ได้!”
แต่นางพูดจบก็สายไปเสียแล้ว
เจ้าเหลือเบิกตาสีม่วงใสราวคริสตัล มองดูนาง ยังแลบลิ้นสองแฉก หางกระตุกเป็นจังหวะ ท่าทางเหมือนกำลังสงสัยว่าทำไมเจ้านี่ถึงไม่มีรสชาติอะไรเลย
เจียงเจี่ยวยกมือกุมขมับ
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เมื่อครู่เจ้านั่นกินไม่ได้ ต่อไปอย่ากินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า”
เจ้าเหลือพยักหน้า หัวของมันค่อนข้างกลมรี ตัวขาวโพลนไปทั้งร่าง จริง ๆ แล้วมองดูไม่น่ากลัวเลย กลับสวยงามเสียด้วยซ้ำ