แต่แล้วก็ถึงคราที่เจียงเจี่ยวจะได้รับข้อความปริศนาจากคนแปลกหน้า
มือของนางสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณเจียง ลองพิจารณาคำพูดของฉันให้ดีเถอะ ถ้าเฉินเย่รู้ว่าคุณหลอกเขา ทุกอย่างที่คุณมีอยู่ในตอนนี้จะต้องถูกยึดคืน เขาเป็นคนแค้นใครจดจำได้เสมอ คุณหลอกเขา เขาไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่”
นางมองทะลุแสงสลัวๆ ไปยังเฉินเย่
เฉินเย่จะไม่ปล่อยนางไปจริงๆ งั้นหรือ?
เจียงเจี่ยวไม่รู้ แต่หากให้ตัดสินจากใจของตัวเอง ถ้ามีผู้ชายคนหนึ่งหลอกลวงเธอตอนที่เธอความจำเสื่อม ทั้งหลอกเรื่องความรู้สึกและหลอกเรื่องเงิน ใช้เธอทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนควายเพื่อเขา ทุ่มเททุกสิ่งให้เขา
พอเธอฟื้นความจำขึ้นมาได้ ก็คงอยากให้อีกฝ่ายตายให้ได้เหมือนกัน
เฉินเย่...ก็น่าจะเป็นแบบนั้นสินะ
ตอนนี้เขายังไม่ฟื้นความจำ ก็เลยคิดว่านางเป็นแฟนสาวของเขาอยู่ หากแต่เมื่อไรที่ฟื้นความจำได้แล้ว เจียงเจี่ยวไม่กล้ารับประกันอีกต่อไป
ข้อความปริศนานั้นส่งมาอีกครั้ง: “คุณเจียงจะไม่ตกลงก็ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าถ้าเฉินเย่รู้ว่าคุณกำลังหลอกเขา......”
“หรือไม่ก็ พรุ่งนี้คุณเจียงก็จะได้รู้คำตอบเอง”
เจียงเจี่ยวมองดูเฉินเย่ที่หลับไหลอยู่ข้างกาย ไม่มีความง่วงนอนแม้แต่น้อย นางกัดปลายนิ้วของตัวเองเบาๆ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกวางไว้บนกองไฟ
นางถึงกับรู้สึกว่าท่าทางตอนหลับของเฉินเย่ช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน