"ข้าเคยพบเจ้าที่ไหนหรือ?"
เจียงเจี่ยวเผลอพูดออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่นานนัก ดวงตารูปหงส์สีม่วงของอู๋หลี่ก็จ้องมองนางไม่กะพริบ
เหงื่อเย็นบนตัวนางไหลรินลงมาทันที
เกือบลืมไปว่าตนเองแอบอ้างเป็นผู้มีพระคุณของอีกฝ่าย เจียงเจี่ยวกดริมฝีปากแน่น แล้วพยักหน้าอย่างมั่ว ๆ พูดว่า "นั่นมันเรื่องตอนเด็ก ๆ แล้ว ข้าจำไม่ค่อยได้เสียแล้ว....."
ในสมุดเล่มนั้นล้วนเขียนเกี่ยวกับอู๋หลี่ทั้งนั้น
ส่วนบิดาของอู๋หลี่ กลับไม่เคยถูกกล่าวถึง
โชคดีที่อู๋หลี่เพียงแต่หลุบตาลง มองดอกไม้ในมือนาง แล้วพูดว่า "ดอกไม้นี้ เจ้ายังจะมอบให้ข้าอีกหรือไม่?"
"แน่นอน"
เจียงเจี่ยวไม่คิดแม้แต่น้อยก็ยื่นดอกไม้นั้นให้
.....
เพียงแต่ไม่คิดว่า วันรุ่งขึ้น
หนุ่มตาหนาคนนั้นที่หายหน้าไป ก็วิ่งหน้าตาเฉยมาฟ้องความเสียหายกับนาง
เพียงแต่.....
เจียงเจี่ยวมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าที่ทั้งหน้าน่วมเขียวช้ำไปหมด แถมยังมีรอยฟกช้ำสีม่วงสลับเขียวทั่วตัว ถึงกับจำไม่ได้ชั่วขณะ
นางตกใจสะดุ้ง
เก๋อหยางชี้ไปที่ตัวเองแล้วพูดว่า "เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมืออู๋หลี่ทั้งนั้น เขายังวางยาได้อีกด้วย เจ้ารู้หรือไม่?"
หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนในหมู่บ้านนี้ ที่เข้าใจเรื่องสมุนไพรเป็นอย่างดี
คงถูกยาพิษจนตายไปนานแล้ว
เก๋อหยางร้องไห้โฮ ๆ "บาดแผลบนตัวข้า ล้วนเป็นเขาส่งแมงมุมกับงูของเขามากัด ข้าเอง เจ้าไม่กลัวหรือว่า สักวันหนึ่งเขาจะทำกับเจ้าแบบนี้บ้าง?"
"อู๋หลี่เป็นคนที่เลวร้ายมาก คนที่เลวร้ายที่สุดก็คือเขา เจ้าอย่าได้ถูกเปลือกนอกที่ไร้เดียงสาของเขาหลอกลวงเชียว"