อู๋หลี่หันกลับมามองนาง หลุบตาลง lightly กล่าวว่า "ไม่กลัว"
เจียงเจี่ยวหรี่ตายิ้ม "เช่นนั้นข้าก็ไม่กลัว"
แต่ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษกลับจ้องหน้านาง "เจ้าจะต้องกลัว เจ้ากลัวเจ้าเหลือ"
เจียงเจี่ยวยังคงฝืนยิ้ม แต่ในใจคิด เอ๊ะ ทำไมพูดถึงเจ้าเหลืออีกแล้ว? นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ข้าไม่กลัวเจ้าเหลือเลย ข้าว่ามันน่ารักจะตาย"
เจ้าเหลือขดตัวเขินอาย คลานไปที่ขอบหน้าต่าง เบิกตากลมโตมองหญิงสาว
เจียงเจี้ยวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
อู๋หลี่มองนาง พูดว่า "เจ้าไม่อาจยอมรับเจ้าเหลือได้"
เขาหลุบตาลง เอ่ยว่า "เจ้าไม่อาจยอมรับมันได้ ดังนั้นก็ย่อมไม่อาจยอมรับข้าได้เช่นกัน"
เจียงเจี่ยวไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเรื่องนี้เท่าไรนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากอู๋หลี่พูดจบ เขาก็ปิดหน้าต่างลง
เขาพูดว่า "เจ้ากลับไปเถอะ กลับไปยังเมืองของเจ้า"
หลังจากเจียงเจี่ยวจากไป
อู๋หลี่ก็เปิดหน้าต่างออก ดวงตามีเงาดำคลุมเครือ
เจ้าเหลือ "ฟ่อๆๆ" แกล้งทำเป็นอะไรกันนักหนา! คืนเจียวเจียวของข้ากลับมา!
มันโกรธจนอ้าปากจะกัดทันที
อู๋หลี่ปล่อยให้มันกัดมือของเขา เลือดไหลโชกก็ไม่สนใจ
แต่เจ้าเหลือกลับร่วงน้ำตาเม็ดใหญ่สองเม็ด
"ฟ่อๆๆ" ถ้านางจากไปจริงๆ จะทำอย่างไร?
ก็ต้องโทษอู๋หลี่!
ทำให้คนตกใจหนีไป!
แววตาอู๋หลี่เรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใด
เขาไม่ใช่พ่อของเขา และจะไม่เดินตามรอยพ่อ