พวกเขาอยู่ในหมู่บ้านนี้เพียงชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นก็จากไป
ระหว่างทางกลับ
หลี่เหวินโจวอยู่ในห้องแล้ว พอเห็นพวกเขากลับมา ก็อดถามขึ้นไม่ได้: "พวกเจ้าไปไหนกันมา?"
เฉินเสวียนโกหก: "พวกเราไปเดินเล่นแถวข้างนอกมา"
พูดจบ เขายังมองเจียงเจี่ยวอย่างเป็นเชิงเตือน เหมือนจะบอกให้นางอย่าพูดอะไรออกมั่ว ๆ
หลินเสี่ยวโอบแขนแฟนหนุ่มของตน แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า: "ใช่แล้ว พวกเราไปเดินเล่นในหมู่บ้านมา ที่นี่ของท่านน่าสนใจดีทีเดียว"
หลี่เหวินโจวไม่ได้สงสัยอะไรเพิ่ม
เขาคิดเพียงจะพาคนกลุ่มนี้อยู่ที่นี่สักห้าหกวัน แล้วค่อยกลับเข้าเมือง
เพราะหลี่เหวินโจวอาศัยอยู่ในที่ห่างไกลเช่นนี้ ที่จริงก็ไม่สะดวกนัก อย่างเช่นสัญญาณไม่ค่อยดี และชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไร
ระหว่างกินข้าว เจียงเจี่ยวรู้สึกเหมือนร่างกายมีอะไรบางอย่างผิดปกติไป
นางเริ่มขนลุกขนชันขึ้นมา
"ระบบ ฉันไม่ได้โดนวางพิษแมลงใช่ไหม?"
ระบบพูด: "ไม่น่าจะใช่หรอกโฮสต์ เจ้าถูกพระเอกใช้พิษแมลงตอนช่วงท้ายเรื่องต่างหาก"
ในเนื้อเรื่องเดิม
เจียงเจี่ยววายร้ายหญิงคนนี้ พอเห็นหนุ่มน้อยแดนแมลงพิษ ก็เกิดจิตคิดใคร่ขึ้นมาทันที นางรักแรกพบเขา เลยคิดหาวิธีเข้าใกล้ฝ่ายนั้นภายหลัง ถึงขนาดยอมปลอมตัวเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต
ส่วนพระเอก แม้ไม่เข้าใจเรื่องความรัก แต่ไหน ๆ เขาก็เป็นคนโรคจิตหวงแหน
ช่างนึกภาพตามได้ไม่ยาก ว่าจุดจบของเจียงเจี่ยววายร้ายหญิงคนนี้จะไม่ดีไปที่ใดได้