ฉู่หยางรู้สึกว่าเขาพูดจาเวิ้นเว้อไปหน่อย รู้สึกดูแคลนเล็กน้อย
เขานั่งลง ไขว้ห้างอย่างทะนงตน "ไม่ใช่แค่ภูเขาหัวโล้นที่พังทลายลงมา เรื่องพวกนี้ก็แค่อุบัติเหตุเท่านั้นเอง พวกเจ้ากลัวอะไรกันนักกันหนา"
แต่เฉินเสวียนกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด "หุบปาก!"
สีหน้าฉู่หยางก็เปลี่ยนไป "เจ้าพูดอีกครั้งสิ"
เห็นท่าทางสองคนกำลังจะชกต่อยกัน
หลี่เหวินโจวเย็นชามองพวกเขาทั้งสอง "อยากสู้ก็ออกไปสู้กันข้างนอก พรุ่งนี้พวกเจ้าก็ไปกันได้แล้ว"
หลินเสี่ยวดูรูปถ่ายในกล้อง กลับไม่อยากจะลบทิ้ง "...ขอเก็บไว้สองสามใบเป็นวัตถุดิบได้ไหม?"
โดยเฉพาะภาพเงาด้านหลังของเด็กหนุ่มคนนั้น นางอดไม่ได้จริง ๆ
หลินเสี่ยวคิดว่า ถ้าตัวนางถ่ายภาพด้านหน้าได้ รับรองว่าจะต้องดังไปทั้งอินเทอร์เน็ตแน่นอน
หลี่เหวินโจวมองนาง "หากพวกเจ้าไม่กลัวตาย ก็เก็บรูปไว้เถอะ"
"ก่อนหน้านี้มีคนกลุ่มหนึ่ง ได้ยินเรื่องของหมู่บ้านข้าง ๆ มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ พวกเขาก็ถ่ายรูปไว้ แล้วยังก่อเรื่องวุ่นวายในหมู่บ้านอีก พอกลับไป ระหว่างทางก็เกิดอุบัติเหตุ พิการไปหลายคน"
เฉินเสวียนเดินเข้ามา "เสี่ยวเสี่ยว ลบรูปทั้งหมดซะ"
หลินเสี่ยวกัดริมฝีปาก รู้สึกไม่ยอมจำนนนัก แต่สุดท้ายก็ยังลบรูปทิ้ง
แต่มีเพียงตัวนางเองที่รู้
นางแอบเก็บไว้สองใบ
......
หลี่เหวินโจวรู้ว่าพวกเขาไปที่หมู่บ้านข้าง ๆ มา ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้พวกเขาอยู่ต่ออีก ต้องการพาพวกเขากลับเข้าเมือง