นางถูกเผยหวยซวี่กักขังไว้
เผยหวยซวี่ซ่อนนางไว้
หากมิใช่ว่าเจียงเจี่ยวถูกกักขัง คงไม่มีใครรู้เลยว่า ในจวนกั๋วกงแห่งนี้ ภายในห้องของเผยหวยซวี่ กลับมีห้องลับอยู่ด้วย
เผยหวยซวี่ยังล่ามมือเท้านางไว้อีก
เจียงเจี่ยวไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง
นางร่ำไห้กล่าวว่า “พี่ชายต่างมารดา ท่านช่างโหดร้ายนัก ไหนเลยจะกักข้าอยู่ในที่แห่งนี้?”
“พี่ชายต่างมารดา ข้าผิดไปแล้ว”
ท้ายที่สุด เจียงเจี่ยวก็เริ่มด่าทอขึ้นมา “เผยหวยซวี่ เจ้ากล้าดียังไงมากักข้าไว้ เจ้าเชื่อไหมว่าหากข้าออกไปได้ ข้าจะไปแจ้งความให้จับเจ้าเข้าคุก!”
ขณะเอ่ยคำนี้ เผยหวยซวี่กลับนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหนังสือด้านข้าง
เจียงเจี่ยวชะงักไป นึกขึ้นได้ว่าพี่ชายต่างมารดาของตนนี่แหละคือขุนนาง
นางโกรธจนแทบระเบิด
“เผยหวยซวี่ เจ้าปล่อยข้าออกไป!”
“ปล่อยเจ้าออกไป ไปแต่งงานกับหานเชนั้นหรือ?” เผยหวยซวี่เดินเข้ามา ชุบผ้านั้นให้เปียก แล้วก้มลงตรงหน้านาง คว้ามือนางขึ้นมา
แล้วเช็ดถูทีละนิดทีละหน่อย
เจียงเจี่ยวไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นบ้าอะไร “เหตุใดข้าจึงแต่งงานไม่ได้?”
เผยหวยซวี่จ้องมองนาง “เจียวเจียว เมื่อเจ้าเข้ามายุ่งกับข้าแล้ว ยังจะคิดแต่งงานกับคนอื่นอีก ใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีเช่นนี้ได้หรือ?”
“เจ้าเรียกเขาว่าท่านหาน”
เผยหวยซวี่หลุบตาลง เช็ดมือนางไปสองรอบ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เจียวเจียว เจ้ารู้หรือไม่ ตอนที่เจ้าเอ่ยคำสองคำนั้น หรือตอนที่เจ้ากุมมือเขา ข้าอยากจะฆ่าหานเชให้ตาย”
เจียงเจี่ยวไม่เคยเห็นพี่ชายต่างมารดาเป็นแบบนี้มาก่อน นางเริ่มหดตัวลงเล็กน้อย