เจียงเจี่ยวได้ยินดังนั้น ดวงตางดงามก็พลันอ่อนโยนละมุนละไม ผู้คนที่ได้เห็น ต่างกระดูกอ่อนยวบยาบไปทั้งตัว
นางมองเผยหวยซวี่ เอ่ยเสียงอ่อนหวาน "พี่ชายต่างมารดา ข้าจะไม่รักท่านได้อย่างไรเล่า?"
"นับตั้งแต่ข้าเล็กมา ผู้ที่ข้าเห็นว่ามีรูปโฉมงดงามที่สุด ก็คือพี่ชายต่างมารดาเพียงผู้เดียว หากไม่ใช่เพราะรักท่าน ข้าจะโกรธท่านจนถึงขั้นหาคนมักง่ายแต่งงานด้วยงั้นหรือ?"
เจียงเจี่ยวพูดพลาง ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ เริ่มออกอาการออดอ้อน
แต่เผยหวยซวี่กลับจ้องมองนาง เนิ่นนานพอสมควร จึงเอ่ยขึ้น "เจียวเจียว อย่างนั้นหานเชผู้นั้น เป็นคนที่นางเลือกแบบมักง่ายจริงๆ งั้นหรือ?"
เจียงเจี่ยวรู้สึกผิดจึงรีบปฏิเสธ "ย่อมเป็นเช่นนั้น ข้าพอได้ยินว่าพี่ชายต่างมารดาจะอภิเษกกับองค์หญิง ก็หมดอาลัยตายอยาก ทว่าไปเสี่ยงเซียมซีที่วัด ก็บังเอิญพบคุณชายหานเข้า จึงรับปากจะแต่งงานกับเขาเพราะโกรธพี่ชายต่างมารดาต่างหาก"
ความหมายโดยนัยก็คือ พูดไปพูดมา สุดท้ายก็เป็นความผิดของเผยหวยซวี่เอง
หากไม่ใช่เพราะเรื่องอภิเษกกับองค์หญิง
เจียงเจี่ยวก็คงไม่หมั้นหมาย
แต่แรงมือของเผยหวยซวี่กลับหนักขึ้นเล็กน้อย
เจียงเจี่ยวลืมตาคู่งามด่าทอเขา ใบหน้าแดงก่ำ อยากจะถีบเขาแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง
เผยหวยซวี่คุกเข่าลงตรงหน้านางครึ่งหนึ่ง
เจียงเจี่ยวยังคงนั่งอยู่
จากล่างขึ้นบน เขาเงยดวงตาสีอ่อนขึ้นเล็กน้อย ดวงตานั้นราวกับแสงจันทร์ เยือกเย็นจนใสกระจ่าง "เจียวเจียวอยากให้ข้าพูดหรือไม่ ว่าหานเช คุณชายหานผู้นั้น เมื่อหลายเดือนก่อน ถูกชิวเยวี่ยส่งเงินจำนวนหนึ่งไปช่วยเหลือ แล้วเงินก้อนนั้นมาจากไหน เจียวเจียวในใจรู้ดีมิใช่หรือ?"