ฝั่งเจียวเจี่ยวรู้ข่าวว่าเผยหวยซวี่กลับมาแล้ว แต่นางกลับไม่ไปพบเขา
ชิวเยวี่ยเอ่ยขึ้นว่า “คุณหนูน้อยไม่ไปพบซื่อจื่อจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”
เจียวเจี่ยวเอ่ยว่า “ข้าจะไปพบพี่ชายต่างมารดาทำไมกัน ตอนนี้พี่ชายต่างมารดากำลังจะได้เมียงามอยู่แล้ว” นางรวบชายกระโปรงขึ้น พลางเอ่ยว่า “นั่นคือองค์หญิงนะ พี่ชายต่างมารดากลับมาถึงก็เข้าไปในวังทันที ต้องไปพบองค์หญิงแน่นอน”
“ส่วนข้า เขาลืมไปนานแล้ว ข้าจะไปพบเขาทำไม ให้เขามองข้าเป็นตัวตลกหรือ”
ชิวเยวี่ยฟังแล้ว ก็รู้สึกเศร้าสร้อยให้กับคุณหนูน้อยขึ้นมาด้วย
“ซื่อจื่อไม่คิดถึงคุณหนูน้อยเลยแม้แต่น้อยจริง ๆ เจ้าค่ะ”
เจียวเจี่ยวเอ่ยว่า “ชิวเยวี่ย เราออกไปข้างนอกกัน”
ชิวเยวี่ยสงสัย “คุณหนูน้อย จะออกไปข้างนอกทำอะไรเจ้าคะ?”
เจียวเจี่ยวเอ่ยว่า “ไปหาหานเช”
.....
ในจังหวะนี้ เจียวเจี่ยวรู้ดีว่าจวนกั๋วกงกำลังเร่งเตรียมการมงคล คงไม่มีเวลามาสนใจนางซึ่งเป็นเพียงคุณหนูน้อยคนหนึ่งแน่นอน
ที่ไปหาหานเช ก็เพื่อให้เขามารับนางไปเป็นภรรยาโดยเร็วที่สุดเท่านั้นเอง
เผยหวยซวี่กำลังจะได้แต่งงานกับองค์หญิง
หากเจียวเจี่ยวรู้จักกาลเทศะ ก็ควรรีบออกจากจวนกั๋วกงทันที นางจึงต้องไปหาหานเช ไม่เช่นนั้นพอเผยหวยซวี่ว่างแล้วนึกถึงนางขึ้นมา บางทีอาจคิดจะให้ นางเป็นอนุภรรยาก็ได้
นางสวมหมวกคลุมหน้า คุมตัวกับชิวเยวี่ยออกไปทางประตูหลัง
เมื่อหานเชมาพบนาง ชิวเยวี่ยก็ยืนคอยดูต้นทางอยู่ด้านข้าง
เจียวเจี่ยวก้มหน้าลง เอ่ยเสียงเบา “คุณชายหาน”