สายตาของเจียงเจี่ยวเลือนหายไปจากดวงตา
สวี่ชิงเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน
เงินยี่สิบหยวนสำหรับเขา คือค่าอาหารสองมื้อ
แต่สำหรับเจียงเจี่ยว มันไม่มีค่าอะไรเลย
สวี่ชิงเยี่ยนมองมือของตัวเอง
สัมผัสนุ่มนวลนั้นราวกับยังคงหลงเหลืออยู่
สวี่ชิงเยี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
“ผมอยากแจ้งความหวังเสียงครับ”
......
สวี่ชิงเยี่ยนกลับถึงบ้าน แล้วเก็บเงินยี่สิบหยวนที่เหลือไว้
เขากลับบ้านเร็วกว่าปกติ
คุณย่ากำลังคุยกับคนอื่นอยู่
สวี่ชิงเยี่ยนไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ เขาเดินเข้าบ้านไปคนเดียว
เขากลับเข้าไปในห้องนอน แล้วล็อกประตูจากด้านใน
จากนั้นก็นั่งลงบนเตียง
สวี่ชิงเยี่ยนหลับตา ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ แต่กลับกดข่มร่างกายตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาโค้งตัวลงเล็กน้อย แล้วใช้มือข้างที่เคยสัมผัสความนุ่มนวลนั้นเอื้อมไปยังอีกที่หนึ่ง
พร้อมกับความรู้สึกผิดบาปและรังเกียจตัวเอง รวมถึงความรู้สึกที่มีต่อเด็กสาวซึ่งไม่อาจเอ่ยออกมาได้
....
ในถังขยะมีก้อนสีขาวเพิ่มขึ้นมาหลายก้อน
แววตาของสวี่ชิงเยี่ยนกลับมาสงบขึ้นเล็กน้อย เขาเข้าไปในห้องน้ำ พอออกมาก็อาบน้ำเย็นเสร็จแล้ว
กลิ่นอายคลุมเครือที่ยากจะอธิบายนั้นจางหายไป
เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผ่นหลังเหยียดตรง
สวี่ชิงเยี่ยนกำปากกาไว้ แต่กลับไม่ยอมลงมือเขียนเสียที
เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนเลวทรามไร้ยางอาย
ทั้งที่มีวิธีแก้ปัญหาของตัวเองอยู่แล้ว แต่กลับเผยด้านที่น่าสงสารออกมา