ครู่ใหญ่ผ่านไป
สวี่ชิงเยี่ยนถึงได้ตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า “ผมไม่ได้”
ในสายตาของเจียงเจี่ยว นี่ก็เหมือนยิ่งแก้ตัวยิ่งน่าสงสัย
พระเอกคนนี้จำฝังใจแล้ว
แต่เจียงเจี่ยวก็ไม่ใส่ใจ เอ่ยจุดประสงค์ที่เพิ่มเพื่อนเขาไปตรง ๆ “สวี่ชิงเยี่ยน มาช่วยฉันเรียนพิเศษหน่อย”
แล้วก็เสริมอีกประโยคว่า “ชั่วโมงละหนึ่งร้อยหยวน เป็นค่าสอนพิเศษให้เจ้า”
ถ้าสวี่ชิงเยี่ยนไม่ตอบตกลง
เจียงเจี่ยวก็จะข่มขู่เขาอย่างไร้ยางอายว่า “หัวกะทิ เจ้าไม่อยากให้เรื่องที่ตัวเองใส่ชุดตุ๊กตาไปแจกใบปลิวกลางถนนแล้วถูกเด็กแสบกลั่นแกล้งแพร่งพรายออกไปหรอกใช่ไหม?”
แต่ไม่นานนัก
สวี่ชิงเยี่ยนก็ตอบกลับมาว่า “ได้”
เจียงเจี่ยวกะพริบตา มองเขาด้วยความฉงน
...ตกลงง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
นางรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
แต่เจียงเจี่ยวก็รีบส่งที่อยู่บ้านกับเวลาสอนพิเศษไปให้เขา
“ต่อไปทุกสุดสัปดาห์ เจ้าต้องมาบ้านฉัน”
แบบนี้นางก็ไม่ต้องวิ่งไปหาสวี่ชิงเยี่ยนเองแล้ว
.....
เจียงเจี่ยวเล่นเกมพิชิตจักรวาลจนถึงตีสามตีสี่ แล้วหลับยาวไปจนถึงบ่าย
เมื่อตื่นขึ้นมา
นางก็พบว่าโทรศัพท์มือถือมีข้อความเพิ่มขึ้นมาหลายข้อความ
เจียงเจี่ยวเลือกตอบบางข้อความ แล้วก็เห็นข้อความที่สวี่ชิงเยี่ยนส่งมาให้ตน
“ผมมาถึงบ้านเจ้าแล้ว”
“คุณน้าที่บ้านบอกว่าเจ้ายังนอนอยู่”
“เจียงเจี่ยว ยังจะเรียนพิเศษไหม?”
คราวนี้เจียงเจี่ยวถึงนึกขึ้นได้ว่าเวลาที่นัดกับสวี่ชิงเยี่ยนไว้คือบ่ายโมง และตอนนี้ก็เลยบ่ายโมงมาเล็กน้อยแล้ว