สวี่ชิงเยี่ยนถอดชุดตัวละครตัวยักษ์ออกจากตัว
เจียงเจี่ยวมองเขา
อากาศร้อนขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสวี่ชิงเยี่ยนอยู่ข้างในนั้นมานานแค่ไหน เส้นผมของเขาชื้นเหงื่อเล็กน้อย แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ใบหน้างดงามเย็นชานั้นยิ่งขับให้โครงหน้าหล่อเหลาโดดเด่นขึ้น
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ดูพร่าเลือนไม่ชัดเจน
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่ค่อนข้างผอม เขาถือชุดตัวละครตัวยักษ์ไว้แล้วยื่นส่งไปให้
ไม่พูดสักคำ
ดูน่าสงสารไม่น้อย
เจียงเจี่ยวไม่พูดอะไร เธอยกเท้าขึ้นเตะก้อนหินข้างทางเบา ๆ
จากนั้นก็ก้าวยาว ๆ ไปหา แล้วยัดโทรศัพท์มือถือของตัวเองใส่มืออีกฝ่าย
“ช่วยถ่ายวิดีโอให้หน่อย”
สวี่ชิงเยี่ยนมองเธอ ดวงตาที่เดิมทีหม่นหมองคู่นั้นคล้ายค่อย ๆ ปรากฏประกายดำขลับสว่างใสขึ้นมา
แล้วเขาก็ก้มตาลงเช่นนั้น
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม สวี่ชิงเยี่ยน?” เจียงเจี่ยวมองเขาอย่างฉงนใจ เจือแววหงุดหงิดเล็กน้อย
สวี่ชิงเยี่ยนมองเธอ มือถือโทรศัพท์ของเด็กสาวไว้
ลำคอแห้งผาก
ผิวขาวเย็นบนหลังมือของเขามีเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ปรากฏให้เห็น
ราวกับได้สัมผัสอุณหภูมิของใครอีกคน
สวี่ชิงเยี่ยนรู้สึกได้ว่าชีพจรของตัวเองกำลังเต้นถี่ โลหิตในกายเดือดพล่านขึ้นมาเล็กน้อย
เจียงเจี่ยวไม่สนใจเขาแล้ว
เธอหันไปขวางผู้ชายที่กำลังจะไล่สวี่ชิงเยี่ยนออกจากงานทันที
“ทุกคนช่วยตัดสินให้หน่อยค่ะ เพื่อนร่วมชั้นของฉันมาทำงานพิเศษที่นี่ อากาศร้อนขนาดนี้ เขาสวมชุดตัวละครตัวยักษ์หนาหนักยืนมาตลอดทั้งเช้า ผลคือโดนเด็กเหลือขอตัวหนึ่งตีอยู่เรื่อย แถมผู้ปกครองไร้ยางอายของเด็กนั่นยังมาร้องเรียนใส่เขาอีก โดนไล่ออกไม่พอ ยังไม่ยอมจ่ายค่าจ้างให้ด้วย!”