สมดังคาด
ในดวงตาของเจียงเจี่ยวปรากฏความเอ็นดูนิดหน่อย
นางจึงพูดว่า "เจ้าคงมีชีวิตที่ไม่ง่ายนัก สู้กับงูชนิดอื่นเพื่อแย่งอาหารคงยากใช่ไหม?"
งูเหลือเผือกกะพริบตาสีม่วงโตของมันหนึ่งที
มันก้มหน้าคิด ใช่แล้วมันยากเหลือเกิน งูพิษบนเขาก็แทบไม่พอให้มันกินแล้ว
เจียงเจี่ยวพูดต่อ "เจ้าอยู่ในห้องข้าก่อน ข้าไปหาอาหารให้เจ้า"
เจ้าเหลือเขินอายจนก้มหน้าลง ในดวงตาโตของมันปรากฏความฉงนเล็กน้อย
แทบจะมุดหัวของมันลงไปซ่อนในตัว
เพราะในโลกของพวกมัน
มีเพียงคู่ครองเท่านั้นที่จะหาอาหารให้กันและกัน หญิงสาวมนุษย์ผู้นี้กำลังบอกใฝ่หากับตัวเองหรือ?
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าพฤติกรรมของตนทำงูเข้าใจผิด
นางผลักประตูออก แล้วเริ่มหาอาหารแถวๆ บ้านของหลี่เหวินโจว
เจียงเจี่ยวคิดว่าเจ้าเหลือตัวเล็กขนาดนี้ คง...กินหนูพวกนี้ไม่ได้หรอก เธอคิดไปคิดมา ก็นึกถึงวันที่แมงมุมตัวโตตัวนั้นกินหนอนเขียว
เจ้าเหลือกับแมงมุมตัวโตนั้นเป็นเพื่อนสนิทกัน ดังนั้นเจ้าเหลือก็น่าจะชอบกินแมลงเหมือนกันสินะ
เจียงเจี่ยวตัวเกร็งขึ้นมาทันที
แต่เจ้าเหลือยังหิวอยู่ นางจะให้ความผิดหวังปรากฏในสายตาของมันไม่ได้
นางจึงไปยืมคีมกับกล่องใบหนึ่งมาจากหลี่เหวินโจวในที่สุด
.....
เจียงเจี่ยวเริ่มหาตามสวนผักก่อน แล้วก็เจอหนอนเขียวสองตัว นางหลับตาลง ขนลุกซู่ขึ้นมาทั่วตัว
แต่ก็ยังยื่นคีมออกไป เก็บมันใส่กล่องอย่างฮึดสู้
