เจียงเจี่ยวหวั่นใจว่างูขาวน้อยจะได้รับอันตราย ไหนจะตัวเล็กนุ่มนิ่ม ยังเป็นงูพิการตัวน้อย แม้แต่อาหารก็แย่งกับงูตัวอื่นไม่เคยชนะ เธอจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าเหลือ เข้ามา”
เจ้าตัวเล็กขยับกายไปหลบหลังนางทันที แต่นัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นกลับจ้องมองคนกลุ่มนั้นอย่างเยียบเย็น ลิ้นสองแฉกแลบออกมาเรื่อย ๆ ทั้งที่มองดูน่ารักและงดงาม กลับแผ่ความรู้สึกคุกคามบางอย่างจนน่าขนลุก
หลินเสี่ยวสีหน้าซีดเผือด ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วร้องไห้พรูลงกับเฉินเสวียนว่า “อาจวน มันน่ากลัวมาก!”
เฉินเสวียนก้าวขึ้นหน้า ชำเลืองมองงูตัวนั้น แล้วกล่าวว่า “ฉู่หยาง ออกไปหาอาวุธมา ฆ่างูตัวนี้ทิ้ง”
ฉู่หยางลุกขึ้นยืน หัวเราะเย้ยเย็น นั่นมันถูกใจเขานัก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปว่าเขาถูกงูขาวน้อยตัวเล็ก ๆ ขนาดนั้นขู่จนต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้น คงเป็นความอัปยศอดสูอย่างมหันต์!
เจียงเจี่ยวไม่คาดคิดว่าคนกลุ่มนี้จะใจดำถึงขั้นไม่ไว้ชีวิตเจ้าเหลือแม้แต่น้อย
“พอได้แล้ว เจ้าเหลือไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้าทั้งหลายจะฆ่ามันทิ้งทำไมกัน?”
หลินเสี่ยวขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากกล่าวว่า “เจียงเจี่ยว ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการอวดความใจดีของตัวเอง แต่มันก็คืองูนะ... เจ้าจะใจดีก็ควรใช้ให้ถูกที่ถูกทางด้วย”
เจียงเจี่ยวเหม็นขี้หน้าจนกลอกตาไปมา “หลินเสี่ยว ตั้งแต่แรก เจ้าเองก็วิ่งเข้ามาในห้องของข้า แล้วก็แสดงละครว่าตกใจกลัว ข้ากับเจ้าเหลืออยู่ในห้องนั้น ข้าทำอะไรเพื่อขู่เจ้าเลยหรือ? เจ้าเหลือมันไปกัดใครในพวกเจ้าสักคนไหม?”