โจวถิงกลับมาเมื่อเคาะประตู: "เจียวเจียว ข้าเอง"
เจียงเจี่ยวลงจากเตียงไปเปิดประตูให้เขา
จากนั้นก็กลับขึ้นเตียงตามเดิม
โจวถิงถืออ่างน้ำร้อนเข้ามา เขาล็อกประตู แล้วเหลือบเห็นร่างของหญิงสาวบนเตียง
ลำคอขยับเล็กน้อย: "...เจียวเจียว เจ้าแต่งกายแบบนี้ได้อย่างไร?"
เห็นเพียงเจียงเจี่ยวนอนอยู่บนเตียงในชุดเสื้อกล้าม ผิวที่โผล่ออกมาส่องประกายขาวสะอาดจนแสบตาภายใต้แสงไฟ ขายาวสองข้างได้สัดส่วนงดงามจนสะดุดตา กางเกงขาสั้นชุดนั้นสั้นพอควร ยาวแค่บริเวณต้นขา
ทรวงอกกับเอวบางถูกขับให้เห็นเส้นสายชัดเจน ผมเปียกสยายทั่ว ส่งเสริมใบหน้านั้นให้งดงามสดใส ประหนึ่งหยกขาวผ่องพราว
เจียงเจี่ยวได้ยินก็หันขวับไป มองด้วยความฉงน: "ข้าแต่งกายอย่างไรหรือ?"
เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นนี่มันปกติไม่ใช่หรือ?
โจวถิงไม่พูดอะไร วางอ่างน้ำลง แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า: "มาแช่เท้าเถิด เจ้าเดินมาทั้งวัน เท้าคงเมื่อยแล้ว"
เจียงเจี่ยวได้ยินก็ลุกขึ้นนั่งทันที ยื่นเท้าลงไปในอ่าง
ผมของนางยังไม่เช็ดให้แห้ง ยังชื้นๆ อยู่เล็กน้อย
หยดน้ำเม็ดหนึ่งไหลลงตามผิวกาย หยดเข้าสู่เสื้อผ้า ตรงนั้นนูนสูงจนเห็นได้ชัด
โจวถิงไม่กล้าจ้องมองตรงนั้นนาน เขาก้มลงหลบสายตา ทว่ากลับรู้สึกท้องน้อยเริ่มตึงแน่นขึ้นมา เขานั่งยองๆ แล้วเริ่มล้างเท้าให้เจียงเจี่ยว
พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้ม: "เหตุใดเจ้าไม่เช็ดผมเล่า เช็ดไม่แห้งเดี๋ยวจะปวดหัวเอา"