เจียงเจี่ยวจำต้องทิ้งเสื้อผ้าบางส่วนไว้ สุดท้ายก็ขนไปเพียงบางส่วนเท่านั้น
แน่นอนว่าส่วนใหญ่ของสิ่งเหล่านี้ เป็นหน้าที่ของโจวถิงที่แบกไว้คนเดียว
นางเป็นคน "ขี้เกียจและเอาเปรียบ"
ชาวบ้านเห็นโจวถิงพาเจียงเจี่ยวออกจากหมู่บ้าน พอเห็นหญิงสาวหน้าตาสวย แต่งตัวด้วยชุดเดรสลายดอกไม้ สะอาดสะอ้านสวยงาม ต่างก็ถอนหายใจพร้อมเพรียงกัน
"ลูกสาวตระกูลเจียงนี่ ใครไม่รู้คงนึกว่าเขาเข้าเมืองไปเที่ยว ไม่ใช่ไปหางานทำ"
"โจวถิงก็ไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้ยอมแต่งกับลูกสาวตระกูลเจียงคนนี้ ข้าดูเอาไว้เถอะ พอเข้าเมืองไปแล้ว รับรองว่าเขาจะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง"
"ก็ใช่น่ะสิ สวยไปไหนได้ ยังไงก็เป็นคนที่ใช้ชีวิตไม่เป็น"
พวกเขานั่งรถไฟเขียวฮวงเหลือง (รถไฟขบวนเก่า)
พอโจวถิงถือสัมภาระหอบหิ้วขึ้นรถไฟได้ ก็จัดวางของให้เรียบร้อย
เจียงเจี่ยวนั่งลง ตั๋วรถไฟเขียวช่วงนี้หายากมาก
โจวถิงซื้อตั๋วได้ถึงสองใบ
พอถึงเวลากินข้าว โต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยผู้คน
คนบนรถไฟเริ่มขายอาหารรถไฟ ยุคนี้คนส่วนใหญ่เงินเดือนเดือนละไม่กี่สิบหยวน อาหารรถไฟ ข้าวหนึ่งอย่างกับข้าวหนึ่งอย่างซุปหนึ่งอย่าง ราคาประมาณห้าเหมา และยังเป็นกับข้าวเจอีกด้วย
"ขอหนึ่งชุด เอาซี่โครงหมู"
โจวถิงพูดเสียงทุ้ม
"ได้เลย ข้าวอบซี่โครงหมู หนึ่งหยวนหกเหมา" อีกฝ่ายพูด
โจวถิงจ่ายเงิน รับกล่องข้าวมา แล้ววางไว้ตรงหน้าเจียงเจี่ยว