เสี่ยวเสี่ยวจูงมือเขา เดินไปตามทางเดินของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าพร้อมกัน
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่เลือนรางอยู่ในความทรงจำของอินซิวทรุดโทรมกว่าที่เขาคิดไว้มาก ทั้งเก่าและขาดการดูแล กระจกหน้าต่างแตก ผนังหลุดล่อน พื้นเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เห็นได้ชัดว่าฝนรั่วลมโกรก ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะให้เด็กอาศัยอยู่เลยแม้แต่น้อย
แต่สำหรับพวกเขาที่ไม่มีบ้านให้กลับ ที่นี่ก็นับเป็นที่พักพิงแห่งเดียว แม้จะทรุดโทรมจนแทบอยู่ไม่ได้ ทว่าก็ยังทำให้รู้สึกสงบใจ
สำหรับพวกเขาที่ล่องลอยไร้ที่พึ่งพิง สิ่งที่โหยหาที่สุดคือการมีที่ทางเป็นของตนเอง
พวกเขาอยากมีบ้านสักหลัง บ้านที่พอให้พี่น้องสองคนอาศัยอยู่ได้ ขอเพียงมีที่ให้พักพิง ที่ตรงนั้นก็จะกลายเป็นบ้าน ดังนั้นแค่มีบ้านก็เพียงพอแล้ว
“พี่ หนูเรียนรู้วิธีนวดแป้งแล้วนะ ถึงพี่สาวจะบอกว่ามือหนูเล็กเกินไป นวดไม่ไหว แต่ถ้าค่อย ๆ นวด หนูก็ทำหมั่นโถวอร่อย ๆ ได้แล้ว” เสี่ยวเสี่ยวยื่นมือออกมา ฝ่ามือน้อย ๆ แกว่งไปมาในอากาศ ช่วงนี้ไม่รู้ไปทำอะไรมาบ้าง นิ้วมือถึงได้ลอกและแห้งแตกอยู่บ้าง
อินซิวสูดลมหายใจ ก่อนกุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แล้วบีบเบา ๆ “ต่อไปให้พี่ทำเองก็พอ”
“ไม่เป็นไรหรอก! หนูบอกแล้วไงว่าจะพึ่งพาตัวเองให้ได้!” เสี่ยวเสี่ยวดึงมือกลับอย่างดื้อรั้น “หนูช่วยพี่ได้เหมือนกันนะ อาหารเช้าที่พี่กินวันนี้ หนูเป็นคนนวดแป้งเองด้วย”
เสี่ยวเสี่ยวจูงมืออินซิวพลางหัวเราะคิกคัก รีบร้อนลากเขาวิ่งไปยังห้องครัวของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
ยังไม่ทันไปถึง ก็ได้ยินเสียงเด็กหลายคนหัวเราะเจื้อยแจ้วอยู่รอบโต๊ะตัวเล็ก ๆ “วันนี้มีหมั่นโถวเหลือหลายลูก เฮ้! ลูกนี้ของฉัน!”