อินซิวแทบจะนึกถึงกฎระดับอาการป่วยทางจิตข้อนั้นได้ในทันที
เขาเตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่าทั้งสองเรื่องจะเชื่อมโยงกันในลักษณะนี้ เมื่อถูกภาพหลอนกระตุ้น เขากลับทำร้ายผู้เล่นคนอื่นในดันเจี้ยน นี่คือภาพของผู้ป่วยทางจิตในสายตาผู้เล่นทั่วไป
อินซิวถอนหายใจยาว อารมณ์ค่อย ๆ สงบลง เขาทิ้งมีดผ่าตัดในมือลง เช็ดเลือดออก แม้ผู้เล่นคนอื่นจะจ้องมองมาด้วยความหวาดผวา เขาก็ยังสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
“พี่ซิว นี่มัน...” จงมู่ที่ได้ยินเสียงจึงออกมาดู เขาเองก็งุนงงอยู่บ้าง ทุกคนกำลังหลับอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง จากนั้นทุกคนก็สะดุ้งตื่น แล้วเห็นภาพตรงทางเดินเข้า
ผู้เล่นที่อยู่บนพื้นยังคงกุมฟันร้องโอดโอย ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่อินซิวพาไปห้องตรวจรักษาตอนกลางวัน นี่เป็นการจงใจแก้แค้นหรือ?
จงมู่ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ดูออกว่าสภาพของอินซิวผิดปกติไปบ้าง
เสียงร้องโอดโอยของผู้เล่นดึงดูดเจ้าหน้าที่มาเช่นกัน เมื่อเห็นอินซิว พวกเขาก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนก “ผู้ป่วยอาการระดับสาม! ต้องรีบควบคุมตัวไว้!”
“เร็วเข้า! ให้ยาเดี๋ยวนี้ยังทัน! ต้องรีบกดอาการของเขาไว้!” คนสวมเสื้อกาวน์กลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาล้อมอินซิว ป้องกันไม่ให้เขาหนีไป
อินซิวนึกถึงวิธีจัดการผู้ป่วยอาการระดับสาม
—ต้องใส่กุญแจมือกับที่ครอบปากป้องกันการกัด เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ป่วยจะไม่ทำร้ายผู้อื่นระหว่างการรักษา จากนั้นบังคับให้รับยา
ไม่คิดว่าออกจากนครสุขสำราญมาแล้ว ยังต้องใส่กุญแจมืออีก เรื่องอื่นยังพอคุยกันได้ แต่การบังคับให้รับยานั้นไม่ได้ ต่อให้เป็นการให้ยาทางสาย เขาก็ไม่อาจข้องเกี่ยวกับยาได้