มีเพียงอินซิวเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองทำอะไรในห้องตรวจรักษา ส่วนผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้
เข็มนาฬิกาค่อย ๆ เคลื่อนไปจนเกือบเก้าโมง เสียงระฆังดังขึ้นทั่วโรงพยาบาลจิตเวช กังวานอยู่ด้านนอกไม่ขาดสาย ราวกับกำลังเตือนผู้ป่วยทุกคนว่าถึงเวลากลับห้องไปนอนแล้ว
อินซิวอดทนกับอาการปวดหัวแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ฟังเสียงระฆังไปพลาง อาการเวียนศีรษะก็ทวีความรุนแรงขึ้นไม่หยุด
กฎข้อที่ห้าของโรงพยาบาลจิตเวช: กรุณารับประทานยาของท่านก่อนเข้านอน เพื่อให้แน่ใจว่าท่านจะตื่นขึ้นมาอย่างปลอดภัย
เมื่อมีกฎข้อนี้กำกับอยู่ การนอนหลับก็ดูจะไม่ใช่กิจวัตรปกติอีกต่อไป แต่อินซิวก็ไม่คิดจะกินยา อยากรู้ว่าอาการป่วยทางจิตที่ว่านั่นจะเล่นงานเขาได้ถึงขั้นไหน
อินซิวสูดหายใจลึก ๆ แล้วหลับตาลง
สติของเขาพร่าเลือน คล้ายความมืดในสมองกำลังบิดเบี้ยวและฉุดกระชากไม่หยุด ทำให้เขาลอยเคว้งราวกับกำลังจมลงสู่ก้นวังวน
ท่ามกลางสติที่เลือนราง อินซิวคล้ายได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาปะปนอยู่ในเสียงระฆัง ทั้งนุ่มนวลและแผ่วพร่า
“เริ่มแล้ว ในที่สุดก็จะเริ่มแล้ว”
“ปล่อยให้เขาเดินเล่นตั้งนาน ในที่สุดแผนการของเจ้าแม่ราตรีก็จะเริ่มสักที”
“น่าตื่นเต้นจัง ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครตื่นขึ้นมาได้เลย ต่อให้เป็นเทพสังหาร ก็คงต้องจมอยู่ในนั้นเหมือนกันสินะ”
“ทั้งโรงพยาบาลจิตเวชกับยาอะไรนั่น ก็เป็นแค่ฉากนำไว้เบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น แผนการที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มตอนนี้ต่างหาก”