อินซิวจ้องดวงตาเหล่านั้น ขณะที่ดวงตาเหล่านั้นก็กำลังจ้องมองเขาเช่นกัน
ภายในห้องอาบน้ำส่วนตัวมีแต่ความเงียบสงัด บรรยากาศประหลาดลึกลับแผ่คลุมพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้
อินซิวพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง สัตว์ประหลาดของเหลวดำที่เลื้อยวนอยู่ในอ่างอาบน้ำพลันพุ่งเข้าใส่ แล้วกดเขากลับลงไป มันยังพิถีพิถันรองของเหลวนุ่ม ๆ ไว้ตรงขอบอ่างเล็กน้อย เพื่อไม่ให้อินซิวล้มจนบาดเจ็บ
ดังนั้นการลุกขึ้นครั้งนี้จึงไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ นอกจากอินซิวจะหงายกลับลงไปในน้ำ และโซ่ที่ข้อมือส่งเสียงกระทบกันทำลายความเงียบในห้องอาบน้ำ
ดวงตาที่ผุดขึ้นมาบนร่างสัตว์ประหลาดสีดำกะพริบปริบ ๆ ดูไร้เดียงสาเป็นพิเศษ
อินซิวถอนหายใจหนัก ๆ อย่างจนปัญญา ดันมาโดนเจ้าสิ่งนี้พันแข้งพันขาเอาตอนที่ขยับตัวไม่ได้ แถมยังเป็นของเหลวทั้งหมด ไม่มีร่างกายเป็นชิ้นเป็นอัน
ถ้าประตูบาปนี่จับต้องได้ เขาคงฉีกมันออกมาดูสักทีแล้ว
แต่ตอนนี้รอบตัวเขามีแต่ของเหลว มันโอบรัดร่างที่แช่อยู่ในอ่างอย่างเหนียวข้นและแนบแน่น แม้แต่แอ่งเล็ก ๆ ที่กำลังเลียแผลบนฝ่ามือ แค่กำมือเพียงเล็กน้อย ของเหลวก็ไหลลอดง่ามนิ้วไป ไม่อาจสร้างความเสียหายใด ๆ ได้
วิธีระงับนักฆ่าอย่างเขาที่ดีที่สุดก็คือถอดปุ่มโจมตีทิ้ง ดูเหมือนวิธีที่สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนนี้คิดค้นขึ้นจะได้ผลอยู่บ้างจริง ๆ
“ตกลงแกต้องการอะไรกันแน่?” อินซิวจ้องตอบดวงตาเหล่านั้นด้วยสีหน้าหม่นทะมึน
ไม่ยอมปล่อยให้เขาไป แต่ก็ไม่โจมตีเขา เอาแต่กักขังไว้ในอ่างอาบน้ำเล็ก ๆ แห่งนี้ ทั้งกดเขาไว้ไม่ให้หนี แล้วยังเลียแผลให้อย่างเอาใจใส่ กลัวเขาจะบาดเจ็บอีกต่างหาก ช่างเป็นประตูบาปที่เอาแต่ใจแต่ก็ว่าง่ายเสียจริง