อินซิวยื่นมือไปรับดอกไม้ดอกเล็กจากมืออีกฝ่าย ใช้ปลายนิ้วคลึงก้านดอกพลางเอ่ยเสียงเบา “ในดันเจี้ยนนี้ นายก็ต้องทำตามรูปแบบกฎของประตูบาปด้วยหรือ ต้องให้ฉันตอบรับก่อนถึงจะผูกมัดฉันได้?”
หลีม่อส่ายหน้า “ไม่ ฉันไม่จำเป็นต้องทำตาม แค่ต้องได้รับความยินยอมจากนายก่อน ตามมาตรฐานของมนุษย์ ฉันควรขอความยินยอมจากนายก่อน”
อินซิวเงยหน้าขึ้น แววตาเย็นเยียบ “งั้นถ้าฉันไม่ยินยอม นายก็จะขังฉันไว้ที่นี่สินะ?”
หลีม่อยิ้มบาง ๆ “ฉันมีวิธีอื่นที่จะทำให้นายยอม แต่รับรองว่านายไม่ชอบแน่”
เขาพอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก
อินซิวไม่ได้หวังให้เขามีมารยาทมากไปกว่านี้ สำหรับสิ่งลี้ลับแล้ว การกระทำเมื่อครู่นี้ถือว่ามีเหตุผลมากพอ หากเทียบกับมาตรฐานของมนุษย์
“เอาเถอะ ฉันตกลงก็ได้” อินซิวยื่นมือไปจับมือที่หลีม่อยื่นมาเชื้อเชิญ “ถึงจะไม่รู้ว่านายแฝงตัวเข้ามาเป็นประตูบาปได้ยังไง แต่ประตูบาปกับเพื่อนร่วมห้องก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก”
หลีม่อยิ้มน้อย ๆ “ชอบเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ให้ไหม?”
“หมายถึงแฝงตัวมาเป็นประตูบาปอยู่ข้างฉัน หรือดอกไม้ดอกนี้?”
“ทั้งสองอย่าง”
“ดอกไม้ก็พอไหว ส่วนประตูบาปช่างมันเถอะ” อินซิวผลักประตูห้องอาบน้ำแล้วเดินออกไป “ถ้าเมื่อกี้ฉันมีดาบอยู่ในมือ ตอนนายลากฉันเข้าห้อง ฉันคงฟันนายไปแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มี”
“แต่ฉันไม่ได้ทำให้นายบาดเจ็บ”
อินซิวแค่นเสียงเบา ๆ ไม่สนใจคำแก้ตัวของหลีม่อ พอออกจากห้องอาบน้ำ ด้านนอกก็เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดเอี่ยม
อินซิวจำได้ชัดเจนว่าระหว่างทางเจ้านี่กินผู้เล่นที่พยายามเข้ามาผูกมัดเขาไปไม่น้อย แต่ที่นี่กลับไม่มีรอยเลือดสักหยด