ในโรงอาหารเงียบงันไปหลายวินาที นักเรียนทุกคนต่างจ้องอินซิวอย่างคาดหวัง หวังให้เขารับอาหารของพวกตน แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มใหญ่
อินซิวจ้องถาดอาหารตรงหน้าอย่างเงียบงัน น้ำลายเอ่ออยู่ในปาก
เขาเบนสายตา แล้วลองชักดาบอย่างเงียบเชียบ ทว่าดาบยังถูกกดไว้แน่น ชักไม่ออก
ไม่ให้กินอาหารในตู้เย็น ไม่ให้ตอบรับคำเชิญของพวกนักเรียน ไม่ให้ฆ่าเพื่อนร่วมชั้น
สิ่งลึกลับที่วนเวียนอยู่รอบตัวเขานี้ดูเหมือนจะกำลังจำกัดเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง มันไม่มีเป้าหมายตายตัว และไม่มีเงื่อนไขเดิมซ้ำกัน ขอเพียงเขาแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรยุ่ง มันก็จะขัดขวางเขาทันที
อินซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในดันเจี้ยนจะมีอะไรที่ไม่ใช่สิ่งตายตัว แต่ต้องระวังไม่ให้ทำผิดอยู่ตลอดได้บ้าง นอกจากกฎแล้วก็ไม่มีอย่างอื่น
เขาลองทบทวนกฎอย่างละเอียดในหัว แล้วพลันพบปัญหาข้อหนึ่ง
ตัวเขาเองจำกฎไม่ค่อยได้
ตอนนี้เขาไม่ค่อยเข้าใจดันเจี้ยนแห่งนี้ และไม่ค่อยรู้ว่าสถานการณ์รอบตัวเป็นอย่างไร แต่เขารู้จักตัวเองดี
ผ่านดันเจี้ยนมานับไม่ถ้วน เขาไม่มีทางลืมกฎได้
อินซิวขมวดคิ้วและพบว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเขา ไม่ใช่สิ่งรอบข้าง
สิ่งที่ประหลาดไม่ใช่ทุกอย่างรอบตัว แต่เป็นตัวเขาเอง
เขาเงยหน้ามองเพื่อนร่วมชั้นที่รายล้อมและต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้น สีหน้าค่อย ๆ เย็นชา
ยังมีอีกเรื่องที่แปลก
ในดันเจี้ยนกลับมีคนมากมายเป็นห่วงเขา เรื่องแบบนั้นเป็นไปไม่ได้ ไม่มีใครชอบเขาหรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนมากมายขนาดนี้
อยู่ในดันเจี้ยนมานานขนาดนี้ ไม่มีสิ่งใดขัดขวาง ทุกวันผ่านไปอย่างสงบสุข แถมยังมีคนมากมายคอยห่วงใย แบบนี้เหมือนดันเจี้ยนตรงไหน?