หญิงสาวร่างบอบบางผิวซีดก้มหน้าถือถาดอาหาร ตักข้าวให้ อินซิว ก่อนยื่นออกมาจากช่องส่งอาหาร
เธอมองอินซิวที่อยู่นอกช่องส่งอาหาร ริมฝีปากบางสีแดงฉานขยับเบา ๆ สองครั้ง คล้ายอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสกลับจับภาพไม่ได้ สุดท้ายจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา
อินซิวสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเพ่งมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณน้าครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
คุณน้าจากโรงอาหารส่ายหน้าช้า ๆ จ้องอินซิวเขม็ง พลางพึมพำ “กินข้าว กินข้าวก่อน”
อินซิวไม่สนใจถาดอาหาร แต่ถามต่อ “ผมยังไม่หิวเลยครับ คุณน้ามีอะไรอยากคุยกับผมหรือเปล่า?”
คุณน้ายังคงส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย เพียงพูดซ้ำว่า “กินข้าว กินข้าวก่อน”
อินซิวก้มมองถาดอาหารตรงหน้าอย่างเงียบงัน กับข้าวข้างในยังเป็นเมนูที่เขาชอบ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้กลับดูไม่น่ากินเอาเสียเลย
เขายื่นมือไปแตะขอบถาด แล้วพบความผิดปกติ
อาหารเย็นชืดไปหมด ไม่เหมือนอาหารอร่อย ๆ ร้อนกรุ่นที่คุณน้ามักเตรียมให้เขา นี่ผิดปกติมาก
อินซิวขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้ว่าตรงไหนกันแน่ที่ทำให้รู้สึกเช่นนั้น
คุณน้าที่จู่ ๆ ก็ผิดปกติ กับสิ่งประหลาดที่มองไม่เห็นซึ่งรายล้อมอยู่ ดูท่าจะมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น เพียงแต่เขายังจับสังเกตไม่ได้
อินซิวลูบถาดอาหาร ก่อนเงยหน้ามองเงาร่างในช่องส่งอาหาร “คุณน้าครับ กับข้าวนี่เย็นแล้ว”
“เปลี่ยนจานใหม่ให้ผมไม่ได้เหรอครับ?”
แต่คุณน้าไม่ค่อยสนใจคำพูดของเขา เอาแต่พูดซ้ำว่า “กินข้าว กินข้าวก่อน”
อินซิวมองเธออย่างจนใจ ยกถาดขึ้นแล้วหันไปนั่งตรงที่ใกล้ช่องส่งอาหารที่สุด ส่วนด้านหลังคือสายตาของคุณน้าที่จ้องเขาไม่วาง