หลีม่อยิ้มพลางจ้องมองเขา «เพราะอะไรถึงหายดีแล้ว?»
อินซิวโบกแผ่นกฎในมือเบา ๆ สีหน้าเย็นชา «เพราะสิ่งนี้»
«แผ่นกฎหรือ? ถ้าอยากได้ ฉันไปหาเพิ่มให้อีกสองแผ่นก็ได้นะ» หลีม่อคิดหาทางลอบไปชั้นอื่นเพื่อจับอสูรกายไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว แต่อินซิวกลับโบกมือ
«ยังไม่ต้องรีบร้อนหา ฉันต้องไปเอาดาบคืนก่อน» อินซิวหันกลับไปมองสุสานด้านหลัง ภายในเงียบสงัด ไร้เสียงอึกทึกอย่างก่อนหน้า เย็นเยียบราวกับอสูรกายใต้ดินเหล่านั้นไม่มีอยู่จริง
เขาเม้มปากบาง ๆ น้ำเสียงทึบต่ำ «ถ้ามีดาบอยู่ด้วย คงไม่ถูกของระดับนี้ขวางไว้หรอก»
หลีม่อสังเกตเห็นความไม่พอใจเล็ก ๆ ของเขา จึงยิ้มตอบ «ได้ ไปเอาดาบกันก่อน»
ความไม่สบอารมณ์ของอินซิวเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
ไม่ใช่แค่หลีม่อที่สังเกตเห็น แม้แต่ผู้เล่นที่กำลังชมดันเจี้ยนอยู่ในเมืองเล็กผ่านหน้าจอก็ยังดูออก
คำพูดของอสูรกายแห่งความโลภแต่ละคำแทงใจดำ แม้ไม่ได้เอ่ยถึงอดีตของเขามากนัก แต่ดอกไม้ที่แทนความปรารถนาแต่ละดอกกลับเหมือนเปิดเปลือยเรื่องราวในอดีตของอินซิวมาตรงหน้า
เขาไม่มีอะไรเลย แม้แต่ของที่อสูรกายอย่างหลีม่อมอบให้ ทั้งที่ไม่รู้ที่มาที่ไป เขาก็ยังเก็บรักษาไว้อย่างดี
พอนึกถึงเด็กหญิงจากดันเจี้ยนก่อน ผู้เล่นต่างก็อดทอดถอนใจไม่ได้
จู่ ๆ พวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดทั้งที่อีกฝ่ายเป็นอสูรกาย เขายังคงดีกับเด็กหญิงคนนั้น สิ่งที่เขามองไม่ใช่แค่สถานะภายนอก แต่เป็นความรู้สึกอันบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอก