ชายคนนั้นตัวสั่นงันงก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหวาดกลัว “มะ...ไม่เอาแล้ว...”
“แบบนั้นได้อย่างไร” หลีม่อค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเขา ดวงตาเหล่านั้นก็ขยับเข้าใกล้ชายคนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ “เมื่อครู่เขายังบอกว่าดวงตาของฉันสวยเหมือนกัน ถ้านายไม่เอาเสียแล้ว ก็เท่ากับปฏิเสธคำพูดของเขาไม่ใช่หรือ?”
ชายคนนั้นเหม่อลอยไปชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัวดี ดวงตาจำนวนมากก็เข้ามาล้อมอยู่ข้างกาย จ้องมองเขาเขม็ง
“นายต้องควักออกมาสักข้าง ไม่อย่างนั้นฉันจะควักตาของนายแทน”
ชายคนนั้นพูดไม่ออก ท่ามกลางหนวดแมงมุมที่ล้อมอยู่รอบตัว เขาไม่มีทางหนีเลยสักนิด แต่จะให้ไปแตะดวงตาพวกนั้น เขาก็ไม่มีความกล้าเช่นกัน ยิ่งตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับหนวดแมงมุมที่เลื้อยไหวอยู่รอบตัว แม้แต่แรงกำมีดในมือให้แน่นก็ยังแทบไม่มี
ไหนบอกว่าแค่ซุ่มอยู่ตรงนี้เพื่อโจมตีผู้เล่นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง! แล้วไอ้ตัวตรงหน้านี่มันอะไรกันเนี่ย!!
หรือว่าจะมีอสูรกายทรยศองค์กร แล้วหนีไปอยู่ข้างผู้เล่นแล้ว?!
ชายคนนั้นมีสีหน้าสิ้นหวัง มือสั่นระริกขณะยกมีดขึ้น เตรียมสู้จนตัวตาย เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าถ้าควักดวงตาบนหนวดแมงมุมออกมาแล้ว คนตรงหน้าจะยอมปล่อยเขาไป
หลีม่อยิ้มพลางจ้องชายคนนั้น แล้วเลื่อนสายตาไปจับจ้องมีดในมือเขา
บรรยากาศตึงเครียดค้างอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายอันตรายพร้อมปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้น ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดผัวะ อินซิวยื่นหน้าออกมาจากด้านใน “ฉันเจอห่ออุปกรณ์ของฉันแล้ว แต่มันวางอยู่สูงหน่อย เข้ามาช่วยหยิบที”
“ได้” หลีม่อพยักหน้า เตรียมจัดการให้จบโดยเร็ว