เท้ากระทืบลงไปทีเดียว มือโครงกระดูกแห้งกรังสองข้างก็แหลกละเอียด แต่ทันใดนั้นมือโครงกระดูกอีกมากมายกลับพุ่งขึ้นมาจากดิน คว้าขาของอินซิวเอาไว้
มันขุดช่อดอกไม้แสนสวยช่อหนึ่งขึ้นมาจากดิน “ฉันแลกกับนาย เอาดอกไม้นี่ไปสิ สวยกว่าและดีกว่าเยอะ”
อินซิวกระตุกขา “ไม่เอา”
“แล้วช่อนี้ล่ะ! สวยมากเลยนะ!” ดอกไม้อีกช่อถูกขุดขึ้นมาจากดิน ดอกไม้ช่อนั้นดูไม่เหมือนดอกไม้ที่ควรมีอยู่บนโลกมนุษย์ด้วยซ้ำ สีสันสดใสพร่างพราวและเปล่งประกาย งดงามจับใจจนชวนให้หลงใหล
สายตาของอินซิวหยุดอยู่ที่ดอกไม้ ชะงักไปชั่วขณะ ราวกับถูกมันดึงรั้งจนไม่อาจละสายตา
เสียงใต้ดินแปรเปลี่ยนเป็นเสียงชวนฝันและทุ้มต่ำ ค่อย ๆ ล่อลวงเขา
“ดูสิ ดอกไม้สีเหลืองหมายถึงครอบครัว ถ้านายมีมัน นายก็จะมีครอบครัวที่แสนสุข ไม่ต้องเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีก จะมีน้องสาวน่ารักคอยอยู่เป็นเพื่อน มีพ่อแม่ที่ดีกับนาย ชีวิตจะมั่งคั่ง ไม่ใช่ไม่มีอะไรเลย”
“ดอกไม้สีฟ้าหมายถึงมิตรสหาย นายจะไม่ถูกทุกคนหลีกหนีอีก จะไม่ถูกเมินเฉยอีกต่อไป จะมีผู้คนมากมายคอยอยู่เป็นเพื่อน โดยไม่ต้องเสียอะไรเลย พวกเขาก็จะอยู่ข้างนาย
“ดอกไม้สีแดงหมายถึงคนรัก เรื่องราวที่นายไม่เคยสัมผัสจะกลายเป็นสิ่งใหม่และงดงาม นายจะเป็นที่รัก ได้รับความสำคัญ มีใครสักคนอยู่เคียงข้างไปนานแสนนาน เผชิญความตายไปด้วยกัน ไม่ต้องโดดเดี่ยวลำพังอีก
“ดอกไม้สีม่วงหมายถึงเงินทอง บางทีนายอาจไม่ได้ใส่ใจมันนัก แต่ก็ขาดมันไม่ได้เหมือนกัน