“ยินดีต้อนรับสู่เมืองเล็กของพวกเรา” นายกเทศมนตรีมีเหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า ฝืนยิ้มเจื่อน ๆ พลางชักมือที่วางอยู่บนไหล่อินซิวกลับไป
หลีม่อจูงมือเด็กหญิงเดินเข้ามา พอส่งเด็กหญิงให้อินซิวแล้ว เขาก็หันไปคว้ามือนายกเทศมนตรีที่เมื่อครู่วางอยู่บนตัวอินซิว จับเขย่าเบา ๆ ราวกับทักทายอย่างเป็นมิตร ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ยินดีที่ได้พบกันเป็นครั้งแรก”
“ยินดีที่ได้พบเช่นกัน” นายกเทศมนตรียกยิ้มขึ้น ตอบส่ง ๆ ก่อนพยายามดึงมือกลับ แต่กลับรู้สึกราวกับทั้งมือถูกกักไว้ในอุ้งมืออีกฝ่าย ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ดึงไม่ออก
รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างในพริบตา เขาเงยหน้าจ้องชายตรงหน้าที่กำลังยิ้ม ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงออกมาอย่างเงียบงัน ในใจเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่ชาย!” เด็กหญิงโผเข้าหาอ้อมแขนอินซิวอย่างโซเซ สะอึกสะอื้น “รีบไปกันเถอะ หนูเกลียดที่นี่!”
“อืม” อินซิวพยักหน้า แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนอุ้มเด็กหญิงเดินจากไป
“พวกนาย...” จงมู่มองนายกเทศมนตรีกับหลีม่อที่ยังจับมือกันอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเดินตามอินซิวไป
พอพวกเขาจากไป เหงื่อเย็นบนตัวนายกเทศมนตรีก็ยิ่งผุดออกมามากกว่าเดิม
ความเห็นในไลฟ์จับจ้องคนสองคนกลางถนนอย่างเงียบ ๆ พวกเขายืนนิ่งไม่ไหวติง หลีม่อยิ้มจ้องนายกเทศมนตรี ส่วนอีกฝ่ายก็ยังคงรอยยิ้มแข็งทื่อ ทั้งคู่ยืนยิ้มเผชิญหน้ากัน ภาพนั้นชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก